ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΜΑΣ ΜΑΣ ΕΧΟΥΝ ΠΟΥΛΗΣΕΙ.
ΠΑΡΕΔΩΣΑΝ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΣΤΗΝ ΕΕ.
ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΦΤΩΧΕΙΑ.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΑ ΑΡΘΡΑ ΤΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ.
Tα «κλειδιά» της Λισαβόνας
H νέα συνθήκη επιφέρει αρκετές αλλαγές στη δομή και τον τρόπο λειτουργίας της EE. Σε κάθε περίπτωση, όμως, δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες: Tο δικαίωμα της πρώτης και τελευταίας λέξης θα εξακολουθήσουν να το έχουν οι ισχυροί της Eυρώπης - πολύ περισσότερο μετά την ουσιαστική κατάργηση του βέτο και τη λήψη όλων σχεδόν των αποφάσεων με την αρχή της «διπλής πλειοψηφίας». Διότι, πλέον, η διασφάλιση «αναστέλλουσας μειοψηφίας» είναι μια δύσκολη υπόθεση...
ΑΡΑ ΠΑΡΑΔΩΣΑΜΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΒΕΤΟ ΣΤΟΥΣ ΙΣΧΥΡΟΥΣ.
Mεταρρύθμιση αντί συντάγματος
Tο «όχι» Γάλλων και Oλλανδών, το 2005, στη Συνταγματική Συνθήκη που είχε προτείνει η επιτροπή του Zισκάρ ντ’ Eστέν, επέφερε αλλαγές στο περιεχόμενο και την ονομασία, προκειμένου να αμβλυνθούν οι αντιδράσεις. Ωστόσο, στον βασικό τους πυρήνα, τα δύο σχέδια είναι ίδια.
ΑΡΑ ΜΑΣ ΠΛΑΣΑΡΑΝΕ ΤΟ ΕΥΡΩΣΥΝΤΑΓΜΑ ΠΟΥ ΑΠΟΡΡΙΦΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΙΣΩ ΠΟΡΤΑ.
Oμοφωνία πριν από την εφαρμογή
Για να τεθεί μία Συνθήκη της EE σε ισχύ θα πρέπει να έχει εγκριθεί από όλες τις χώρες-μέλη. Eκκρεμότητα υπάρχει ακόμη με την Tσεχία και την Πολωνία, οι πρόεδροι των οποίων, Bλάτσλαβ Kλάους και Λεχ Kατσίνσκι αντιστοίχως, είναι τα «κακά παιδιά» της Eυρώπης. Ωστόσο, αργά ή γρήγορα εκτιμάται ότι θα υπογράψουν.
«Eκπτώσεις» στους Iρλανδούς
Για να πουν οι Iρλανδοί το «ναι» στο δεύτερο δημοψήφισμα, πήραν συγκεκριμένα ανταλλάγματα. Έτσι, οι Bρυξέλλες δεσμεύτηκαν ότι η χώρα εξαιρείται από την προσαρμογή στην ενιαία φορολογική πολιτική, ενώ δεν θα υπάρξει παρέμβαση για άρση της απαγόρευσης των εκτρώσεων, της ευθανασίας και των γάμων μεταξύ ομοφυλοφίλων - θέματα ευαίσθητα για την Kαθολική Eκκλησία.
ΑΡΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΟΡΟΙΔΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΖΗΤΗΣΑΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΕΞΑΙΡΕΣΗ
Kάθε χώρα και επίτροπος
H νέα Συνθήκη προέβλεπε μείωση του αριθμού των μελών της Kομισιόν, ώστε να καταστεί πιο λειτουργική. Xαμένοι θα έβγαιναν προφανώς οι μικροί, οι οποίοι χρωστούν χάρη στους Iρλανδούς, που πέτυχαν την αύξηση των επιτρόπων σε 27 - ως το 2014, οπότε θα λήξει η θητεία της νέας Kομισιόν, που αναλαμβάνει καθήκοντα την 1η Iανουαρίου 2010.
H κατάργηση του βέτο
Mέχρι το 2014, διατηρείται ο ισχύων τρόπος λήψης αποφάσεων. Στη συνέχεια και σταδιακά ως το 2017, τα πράγματα αλλάζουν: Για την έγκριση οποιασδήποτε πρότασης θα απαιτείται μια διπλή πλειοψηφία, που θα αντιπροσωπεύει ταυτόχρονα το 55% των χωρών-μελών και το 65% του συνολικού πληθυσμού της EE.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΖΩΑ
H «εξαφάνιση» της Xάρτας
Στο κείμενο της Συνθήκης γίνεται ειδική αναφορά στη Xάρτα Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, όμως αυτή δεν υπάρχει πουθενά - ούτε καν στα παραρτήματα. H Bρετανία απαίτησε και πέτυχε να υπάρξει έγγραφη δέσμευση πως δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί στο Eυρωπαϊκό Δικαστήριο για να προσβληθεί η εργατική νομοθεσία που ισχύει στη χώρα.
http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12337&subid=2&pubid=18213171
ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΒΕΤΟ?
Δεν θα αποκλείουν την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ
Οι Φιλελεύθεροι κρίνουν ότι η Τουρκία πρέπει να ενταχθεί στην ΕΕ αν πληροί τα κριτήρια «E» 16/10
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11381&subid=2&pubid=7076876
ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ
Σύμφωνα με τον ίδιο, η χάρτα δίνει το δικαίωμα στα περίπου τριάμισι εκατομμύρια των γερμανών Σουδητών- οι οποίοι απελάθηκαν μετά το τέλος του Β Δ Παγκοσμίου Πολέμου ως συνεργάτες των ναζιστικών δυνάμεων κατοχής και των οποίων οι περιουσίες κατασχέθηκαν- να παρακάμψουν την τσεχική Δικαιοσύνη και να προσφύγουν σε διεθνή δικαστήρια, προκειμένου να διεκδικήσουν την επιστροφή των περιουσιών τους και αποζημιώσεις.
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artId=295778&dt=25/10/2009
ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ ΠΩΣ ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΤΣΑΜΗΔΕΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ ΤΩΝ ΙΤΑΛΩΝ ΚΑΙ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΚΑΤΑΚΤΗΤΩΝ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΚΟΠΙΑΝΟΙ ΠΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΗΚΑΝ ΜΕ ΤΙΣ ΓΕΡΜΑΝΟΒΟΥΛΓΑΡΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΝΟΦ.
ΔΗΛΑΔΗ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ.
ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΝΟΙΑΖΟΝΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ....
ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΕΞΑΙΡΕΤΟ ΑΝΑΛΥΤΗ.
Οι «27» υπέκυψαν στον Κλάους!
Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ
Αυτό δεν έχει ξαναγίνει ποτέ στην ιστορία της ΕΟΚ και της ΕΕ: ένας πρόεδρος μιας χώρας-μέλους να επιβάλλει τη θέλησή του και τους όρους του ολομόναχος εναντίον όλων των ηγετών των κρατών-μελών, συμπεριλαμβανομένου και του πρωθυπουργού της... δικής του χώρας!!! Και όμως, όσο και αν αυτό ακούγεται απίστευτο, αυτό ακριβώς κατόρθωσε στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ ο πρόεδρος της Τσεχίας Βάτσλαβ Κλάους, χωρίς καν να χρειαστεί να παραστεί στις εργασίες της! Ο Κλάους δεν είχε απέναντί του μόνο τους ηγέτες των υπόλοιπων 26 χωρών-μελών της ΕΕ, καθώς αρνούνταν εδώ και μήνες πεισματικά να υπογράψει την περιβόητη Συνθήκη της Λισαβόνας. Είχε απέναντί του τόσο την κυβέρνηση της Τσεχίας, που συμφωνεί με τη συνθήκη, όσο και την τσεχική Βουλή, η οποία έχει επικυρώσει από την άνοιξη τη συνθήκη αυτή.
Παρόλο αυτό τον συντριπτικό συσχετισμό δυνάμεων εναντίον του, ο Τσέχος πρόεδρος κατόρθωσε να κάνει ολόκληρη την Ευρώπη να τον προσκυνήσει πολιτικά και πέρασε το δικό του! Και οι 27 κυβερνήσεις των χωρών-μελών της ΕΕ υπέκυψαν στην απαίτηση του Βάτσλαβ Κλάους και αποφάσισαν την Παρασκευή να συναινέσουν στην εξαίρεση της Τσεχίας από την υποχρέωση να εφαρμόσει τη Χάρτα Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ.
Η Τσεχία δεν είναι η πρώτη χώρα που απαιτεί και πετυχαίνει κάτι τέτοιο. Το έχουν ήδη πετύχει η Βρετανία και η Πολωνία, αλλά φυσικά όχι με τόσο θεαματικό τρόπο.
Ο Βάτσλαβ Κλάους δεν είναι κάποιος συμπαθής πολιτικός. Ακροδεξιός νεοφιλελεύθερος σε βαθμό που αγγίζει τα όρια της παράνοιας, θεωρεί την ΕΕ περίπου... «κομμουνιστική»! Φανατικός αμερικανόφιλος της Αμερικής του Μπους και του Τσένι, εχθρός κάθε μορφής ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, υστερικά αντιγερμανός από αυτήν τη σκοπιά, είναι αμφίβολο αν έχει στην Ευρώπη άλλους φίλους πέρα από τους Πολωνούς δίδυμους αδελφούς Κατσίνσκι και τους Βρετανούς Συντηρητικούς του Ντέιβιντ Κάμερον. Ελάχιστοι συμμερίζονται το μίσος του εναντίον του συνόλου της Χάρτας Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ.
Και όμως αυτός ο «μοναχικός λύκος» παρέδωσε μαθήματα προς όλους τους Ευρωπαίους ηγέτες και προς τους λαούς της Γηραιάς Ηπείρου για το πώς διεκδικεί και πετυχαίνει κάποιος μαχητικά τους στόχους του μέσα στους κόλπους της ΕΕ. Δεν έχει σημασία αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με τους στόχους του Βάτσλαβ Κλάους.
Σημασία έχουν η ανυποχώρητη στάση του και η απίστευτη μαχητικότητά του, οι οποίες οδήγησαν σε μια σοβαρότατη νίκη της Τσεχίας σε ένα κορυφαίο εθνικό θέμα για τη χώρα αυτή.
Πέρα από το μίσος του Κλάους για τα δικαιώματα των εργαζομένων και τις λαϊκές ελευθερίες που συμπεριλαμβάνονται στη Χάρτα, με την εξαίρεση που πέτυχε ο Κλάους, η Τσεχία λύνει το τεράστιο εθνικό θέμα των Σουδητών. Οι Σουδήτες ήταν μια γερμανική μειονότητα στην Τσεχοσλοβακία, η οποία στη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου συνεργάστηκε με τους ναζί.
Μετά την απελευθέρωση, το κομμουνιστικό καθεστώς της Τσεχοσλοβακίας έδιωξε τους Σουδήτες στη Δυτική Γερμανία, στην ακροδεξιά Βαυαρία κυρίως, και δήμευσε τις περιουσίες τους. Με την εξαίρεση που πέτυχε ο Κλάους οι φιλοναζιστές Σουδήτες και οι απόγονοί τους δεν έχουν δικαίωμα να ζητήσουν πίσω τις περιουσίες τους ή αποζημιώσεις, όπως φυσικά ήταν έτοιμοι να κάνουν.
Αν συνυπολογίσει κανείς ότι οι εκδιωχθέντες Σουδήτες ήταν περίπου δύο με τρία εκατομμύρια (οι αριθμοί ποικίλλουν για προφανείς λόγους πολιτικής σκοπιμότητας) και ότι η Τσεχία σήμερα έχει λίγο πάνω από δέκα εκατομμύρια πληθυσμό, αντιλαμβάνεται το μέγεθος του προβλήματος και, φυσικά, γιατί ο Κλάους ποζάρει ως «εθνικός ήρωας».
ΚΥΠΡΙΑΚΟ
Με ηττοπάθεια ή διεκδικητικά;
Ανησυχούν ορισμένοι εδώ και στην Κύπρο. Η εξαίρεση της Τσεχίας δημιουργεί ένα ακόμη προηγούμενο που μπορεί να επικαλεστεί η Τουρκία για να ζητήσει να μπει στην ΕΕ με δικαίωμα εξαίρεσής της από οποιαδήποτε υποχρέωση προς την Κύπρο, λένε. Πρόκειται για ηττοπαθή αντίληψη. Το μαχητικό μήνυμα της Τσεχίας είναι το εντελώς αντίθετο. Από τη στιγμή που ο Κλάους, μόνος εναντίον όλων και απαιτώντας εξαίρεση από θεμελιώδεις αρχές της ΕΕ, επέβαλε τους όρους του, θα είναι έγκλημα η Αθήνα και η Λευκωσία, που έχουν δικαίωμα βέτο και έχουν ισχυρούς συμμάχους στο Βερολίνο και στο Παρίσι, να επιτρέψουν να ενταχθεί η Τουρκία στην ΕΕ χωρίς προηγουμένως να έχει εκπληρώσει όλες τις υποχρεώσεις της απέναντι στην Κύπρο
http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11826&subid=2&pubid=7736861
ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΤΣΕΧΙΑΣ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΕ.
ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ????
Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2009
Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2009
μα εγώ θα πλύνω την ντροπή και θα βρεθώ στην Πόλη”!
μα εγώ θα πλύνω την ντροπή και θα βρεθώ στην Πόλη”!
Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι μέρος της «διακόσμησης» του ΚΨΜ στο 503 ΤΠ/ΠΕΣ στη Λεπτή Ορεστιάδας
ΛΟΓΩ ΤΕΧΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΙΣ ΕΜΦΑΝΙΣΩ
ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΑΠΟ ΕΔΩ,ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΟΔΗΓΗΤΗ
http://www.odigitis.gr/2009/02/17/%CE%BC%CE%B1-%CE%B5%CE%B3%CF%8E-%CE%B8%CE%B1-%CF%80%CE%BB%CF%8D%CE%BD%CF%89-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%AE-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B8%CE%B1-%CE%B2%CF%81%CE%B5%CE%B8%CF%8E/
Τι να πρωτοπεί κανείς. Για τη «βαρβαρότητα», την «υπανάπτυξη» και τα «κτηνώδη ένστικτα» του Τουρκικού λαού; Για την «πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια»; ή για τη «Θράκη όλη» και την «Πόλη»;
Η συγκεκριμένη διακόσμηση όπως και αντίστοιχα τραγούδια ή «μαθήματα ιστορίας» από διαφόρους αξιωματικούς έχουν στόχο να δηλητηριάσουν τις νεανικές συνειδήσεις, να κρύψουν τον πραγματικό ένοχο για τα προβλήματα των νέων στρατευμένων μέσα και έξω από τα στρατόπεδα και να δημιουργήσουν ένα «σατανικό» εχθρό που δήθεν επιβουλεύεται τη πατρίδα μας. Πλάι στον εθνικισμό δεν διστάζουν να διαδώσουν και το ρατσισμό και τις θεωρίες τους για «κατώτερα» και «ανώτερα» έθνη.
Οι νέοι στρατευμένοι πρέπει αποφασιστικά και μαχητικά να αντιπαλέψουν τον εθνικισμό μέσα στα στρατόπεδα. Όλα αυτά είναι απαγορευμένα και κανείς δεν έχει δικαίωμα να διαδίδει τον εθνικισμό και τον ρατσισμό μέσα στο στράτευμα. Εχθρός του ελληνικού λαού, όλων των λαών δεν είναι οι γειτονικοί τους ή άλλοι λαοί είναι ο ιμπεριαλισμός.
Οι παρακάτω φωτογραφίες είναι μέρος της «διακόσμησης» του ΚΨΜ στο 503 ΤΠ/ΠΕΣ στη Λεπτή Ορεστιάδας
ΛΟΓΩ ΤΕΧΝΙΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΙΣ ΕΜΦΑΝΙΣΩ
ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΑΠΟ ΕΔΩ,ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΟΔΗΓΗΤΗ
http://www.odigitis.gr/2009/02/17/%CE%BC%CE%B1-%CE%B5%CE%B3%CF%8E-%CE%B8%CE%B1-%CF%80%CE%BB%CF%8D%CE%BD%CF%89-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%80%CE%AE-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B8%CE%B1-%CE%B2%CF%81%CE%B5%CE%B8%CF%8E/
Τι να πρωτοπεί κανείς. Για τη «βαρβαρότητα», την «υπανάπτυξη» και τα «κτηνώδη ένστικτα» του Τουρκικού λαού; Για την «πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια»; ή για τη «Θράκη όλη» και την «Πόλη»;
Η συγκεκριμένη διακόσμηση όπως και αντίστοιχα τραγούδια ή «μαθήματα ιστορίας» από διαφόρους αξιωματικούς έχουν στόχο να δηλητηριάσουν τις νεανικές συνειδήσεις, να κρύψουν τον πραγματικό ένοχο για τα προβλήματα των νέων στρατευμένων μέσα και έξω από τα στρατόπεδα και να δημιουργήσουν ένα «σατανικό» εχθρό που δήθεν επιβουλεύεται τη πατρίδα μας. Πλάι στον εθνικισμό δεν διστάζουν να διαδώσουν και το ρατσισμό και τις θεωρίες τους για «κατώτερα» και «ανώτερα» έθνη.
Οι νέοι στρατευμένοι πρέπει αποφασιστικά και μαχητικά να αντιπαλέψουν τον εθνικισμό μέσα στα στρατόπεδα. Όλα αυτά είναι απαγορευμένα και κανείς δεν έχει δικαίωμα να διαδίδει τον εθνικισμό και τον ρατσισμό μέσα στο στράτευμα. Εχθρός του ελληνικού λαού, όλων των λαών δεν είναι οι γειτονικοί τους ή άλλοι λαοί είναι ο ιμπεριαλισμός.
Η Αντιεθνικιστική Κίνηση καταγγέλλει την επίθεση κατά του αγωνιστή Αμπντουλχαλίμ Ντεντέ
ΑΠΟ ΤΟ INDYMEDIA
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=994723
Η Αντιεθνικιστική Κίνηση καταγγέλλει την επίθεση κατά του αγωνιστή Αμπντουλχαλίμ Ντεντέ
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΑΝΤΙΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΉΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΠΟΥ ΔΕΧΤΗΚΕ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ
22/2/09
Η Αντιεθνικιστική Κίνηση καταγγέλλει την προκλητική επίθεση από άτομο διακατεχόμενο από ακραίες εθνικιστικές απόψεις και μίσος προς την τουρκική μειονότητα της Θράκης προς τον γνωστό για τους αγώνες του υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της μειονότητας δημοσιογράφο Αμπντουλχαλίμ Ντέντε, κατά την διάρκεια πρωινής δημοσιογραφικής τηλεοπτικής εκπομπής του ΑΝΤ1 μπροστά από την τράπεζα ZIRAAT της Κομοτηνής την Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2009.
Θεωρεί ότι η τρομοκρατία ενάντια στην τουρκική μειονότητα στην οποία επιδίδονται οι ακραίοι εθνικιστικοί κύκλοι και τα φασιστικά καρκινώματα της ελληνικής κοινωνίας, υποθάλπεται και κατευθύνεται από το σύνολο σχεδόν των ελληνικών μέσων μαζικής ενημέρωσης και, ακόμη χειρότερο, από το ίδιο το ελληνικό κράτος. Στην συγκεκριμένη περίπτωση σαν ηθικός αυτουργός της επίθεσης κατά του δημοσιογράφου της τουρκικής μειονότητας θα μπορούσε άνετα να εκληφθεί ο ίδιος ο γενικός γραμματέας της περιφέρειας στην οποία υπάγεται η Κομοτηνή, επειδή προηγούμενα είχε αρνηθεί δημόσια να δεχτεί πρόσκληση για τα εγκαίνια της τράπεζας, με την εμπρηστική για τους ακραίους εθνικιστικούς και φασιστικούς κύκλους δικαιολογία, ότι η πρόσκληση δεν ήταν γραμμένη στην ελληνική γλώσσα και ότι στην τουρκική γλώσσα η Κομοτηνή αναφερόταν με το τουρκικό της όνομα. Το όνομα αυτό επικαλέστηκε το άτομο που περιμένοντας τα χειροκροτήματα των απανταχού φασιστικών και εθνικιστικών κύκλων, χτύπησε τον δημοσιογράφο της τουρκικής μειονότητας μπροστά στην κάμερα του ΑΝΤ1. Το προκλητικότατο και εξαιρετικά επικίνδυνο για τις σχέσεις των δύο χωρών, Ελλάδας και Τουρκίας, περιστατικό της επίθεσης, πέρασε απαρατήρητο από το σύνολο των ελληνικών Μ.Μ.Ε., τα οποία θα είχαν σκυλιάσει εάν στην Ισταμπούλ Τούρκος είχε χτυπήσει μπροστά στις κάμερες της τουρκικής τηλεόρασης Έλληνα δημοσιογράφο, ο οποίος θα είχε αποκαλέσει την Ισταμπούλ Κωνσταντινούπολη.
Η Αντιεθνικιστική Κίνηση δεν θεωρεί το γεγονός προϊόν άρρωστου εθνικιστικού αυθορμητισμού αλλά μια ακόμη προμελετημένη πρόκληση κατά της τουρκικής μειονότητας και κατ' επέκταση της Τουρκίας, όπως η πριν από λίγο καιρό επίσκεψη του Προέδρου της Δημοκρατίας σε βραχονησίδα των παραλίων της Τουρκίας την οποία έχει οικειοποιηθεί η Ελλάδα, η μόνιμη παρουσίαση από τα ελληνικά Μ.Μ.Ε. σαν παραβιάσεων του εθνικού εναέριου χώρου των πτήσεων τουρκικών αεροπλάνων στον διεθνή εναέριο χώρο πάνω από Αιγαίο, όπου η Ελλάδα έχει προσεταιριστεί μόνο δικαιώματα τροχονόμου, οι εθνικιστικές κορώνες για δήθεν κακομεταχείριση του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης και τόσες άλλες προκλήσεις κατά της γειτονικής μας χώρας.
Αυτές οι προκλήσεις στοχεύουν συστηματικά στην δημιουργία φιλοπολεμικής έντασης μεταξύ των δύο χωρών, ούτως ώστε, όπως έχει καταγγελθεί και από επώνυμους έλληνες δημοσιογράφους, να δικαιολογηθούν οι τεράστιες σπατάλες για αγορές όπλων που θα χρησιμοποιηθούν σε πόλεμο κατά της Τουρκίας, σπατάλες δισεκατομμυρίων Ευρώ που θα στερηθούν οι Έλληνες φορολογούμενοι και θα μεταφραστούν σε υπέρογκα και δυσθεώρητα κέρδη από τις σχετικές μίζες για όλους αυτούς που πρωταγωνιστούν στις αγορές όπλων από το ελληνικό κράτος.
Η Αντιεθνικιστική Κίνηση, υπενθυμίζει και για τους πιο κακόπιστους, ότι η Ελλάδα στις 22 Σεπτεμβρίου 1997 υπέγραψε στο Στρασβούργο τη «Σύμβαση Πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προστασία των μειονοτήτων», σύμφωνα με την οποία «κάθε άτομο που ανήκει σε μια μειονότητα έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί ελεύθερα και χωρίς ανάμιξη τη μειονοτική γλώσσα του, ιδιωτικά ή δημόσια, προφορικά ή γραπτά" (αρθρ.10.1). Επίσης, σύμφωνα με την ίδια Σύμβαση «σε περιοχές παραδοσιακά κατοικούμενες από αξιόλογους αριθμούς ατόμων που ανήκουν σε μειονότητα, τα συμβαλλόμενα μέρη θα προσπαθούν (...) να επιδεικνύουν παραδοσιακά τοπωνύμια, ονομασίες οδών και άλλες τοπογραφικές ενδείξεις που προορίζονται για το κοινό, και στη μειονοτική γλώσσα, όπου υπάρχει επαρκής απαίτηση για τέτοιες ενδείξεις" (αρθρ.11.3).
Η Αντιεθνικιστική Κίνηση καλεί όσους αντιλαμβάνονται τις καταστροφικές συνέπειες της καλλιέργειας φιλοπολεμικού κλίματος με την γειτονική χώρα, τόσο για τους συμπολίτες μας Τούρκους της Θράκης, όσο και τους Έλληνες της Τουρκίας που κινδυνεύουν να υποστούν ανάλογα αντίποινα, είτε απλά δεν θεωρούν τους εαυτούς τους ηλίθιους ώστε να γεμίζουν τις τσέπες των μιζαδόρων με λεφτά για άχρηστους τεράστιους εξοπλισμούς, να αντιδράσουν με όποιο τρόπο μπορούν απέναντι στην φασιστική τρομοκρατία κατά της μειονότητας, πριν είναι πολύ αργά.
ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ
ΑΡΑΓΕ ΞΕΡΕΤΕ ΤΟΝ ΟΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ?
ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=994723
Η Αντιεθνικιστική Κίνηση καταγγέλλει την επίθεση κατά του αγωνιστή Αμπντουλχαλίμ Ντεντέ
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΑΝΤΙΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΉΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΠΟΥ ΔΕΧΤΗΚΕ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ
22/2/09
Η Αντιεθνικιστική Κίνηση καταγγέλλει την προκλητική επίθεση από άτομο διακατεχόμενο από ακραίες εθνικιστικές απόψεις και μίσος προς την τουρκική μειονότητα της Θράκης προς τον γνωστό για τους αγώνες του υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της μειονότητας δημοσιογράφο Αμπντουλχαλίμ Ντέντε, κατά την διάρκεια πρωινής δημοσιογραφικής τηλεοπτικής εκπομπής του ΑΝΤ1 μπροστά από την τράπεζα ZIRAAT της Κομοτηνής την Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2009.
Θεωρεί ότι η τρομοκρατία ενάντια στην τουρκική μειονότητα στην οποία επιδίδονται οι ακραίοι εθνικιστικοί κύκλοι και τα φασιστικά καρκινώματα της ελληνικής κοινωνίας, υποθάλπεται και κατευθύνεται από το σύνολο σχεδόν των ελληνικών μέσων μαζικής ενημέρωσης και, ακόμη χειρότερο, από το ίδιο το ελληνικό κράτος. Στην συγκεκριμένη περίπτωση σαν ηθικός αυτουργός της επίθεσης κατά του δημοσιογράφου της τουρκικής μειονότητας θα μπορούσε άνετα να εκληφθεί ο ίδιος ο γενικός γραμματέας της περιφέρειας στην οποία υπάγεται η Κομοτηνή, επειδή προηγούμενα είχε αρνηθεί δημόσια να δεχτεί πρόσκληση για τα εγκαίνια της τράπεζας, με την εμπρηστική για τους ακραίους εθνικιστικούς και φασιστικούς κύκλους δικαιολογία, ότι η πρόσκληση δεν ήταν γραμμένη στην ελληνική γλώσσα και ότι στην τουρκική γλώσσα η Κομοτηνή αναφερόταν με το τουρκικό της όνομα. Το όνομα αυτό επικαλέστηκε το άτομο που περιμένοντας τα χειροκροτήματα των απανταχού φασιστικών και εθνικιστικών κύκλων, χτύπησε τον δημοσιογράφο της τουρκικής μειονότητας μπροστά στην κάμερα του ΑΝΤ1. Το προκλητικότατο και εξαιρετικά επικίνδυνο για τις σχέσεις των δύο χωρών, Ελλάδας και Τουρκίας, περιστατικό της επίθεσης, πέρασε απαρατήρητο από το σύνολο των ελληνικών Μ.Μ.Ε., τα οποία θα είχαν σκυλιάσει εάν στην Ισταμπούλ Τούρκος είχε χτυπήσει μπροστά στις κάμερες της τουρκικής τηλεόρασης Έλληνα δημοσιογράφο, ο οποίος θα είχε αποκαλέσει την Ισταμπούλ Κωνσταντινούπολη.
Η Αντιεθνικιστική Κίνηση δεν θεωρεί το γεγονός προϊόν άρρωστου εθνικιστικού αυθορμητισμού αλλά μια ακόμη προμελετημένη πρόκληση κατά της τουρκικής μειονότητας και κατ' επέκταση της Τουρκίας, όπως η πριν από λίγο καιρό επίσκεψη του Προέδρου της Δημοκρατίας σε βραχονησίδα των παραλίων της Τουρκίας την οποία έχει οικειοποιηθεί η Ελλάδα, η μόνιμη παρουσίαση από τα ελληνικά Μ.Μ.Ε. σαν παραβιάσεων του εθνικού εναέριου χώρου των πτήσεων τουρκικών αεροπλάνων στον διεθνή εναέριο χώρο πάνω από Αιγαίο, όπου η Ελλάδα έχει προσεταιριστεί μόνο δικαιώματα τροχονόμου, οι εθνικιστικές κορώνες για δήθεν κακομεταχείριση του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης και τόσες άλλες προκλήσεις κατά της γειτονικής μας χώρας.
Αυτές οι προκλήσεις στοχεύουν συστηματικά στην δημιουργία φιλοπολεμικής έντασης μεταξύ των δύο χωρών, ούτως ώστε, όπως έχει καταγγελθεί και από επώνυμους έλληνες δημοσιογράφους, να δικαιολογηθούν οι τεράστιες σπατάλες για αγορές όπλων που θα χρησιμοποιηθούν σε πόλεμο κατά της Τουρκίας, σπατάλες δισεκατομμυρίων Ευρώ που θα στερηθούν οι Έλληνες φορολογούμενοι και θα μεταφραστούν σε υπέρογκα και δυσθεώρητα κέρδη από τις σχετικές μίζες για όλους αυτούς που πρωταγωνιστούν στις αγορές όπλων από το ελληνικό κράτος.
Η Αντιεθνικιστική Κίνηση, υπενθυμίζει και για τους πιο κακόπιστους, ότι η Ελλάδα στις 22 Σεπτεμβρίου 1997 υπέγραψε στο Στρασβούργο τη «Σύμβαση Πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προστασία των μειονοτήτων», σύμφωνα με την οποία «κάθε άτομο που ανήκει σε μια μειονότητα έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί ελεύθερα και χωρίς ανάμιξη τη μειονοτική γλώσσα του, ιδιωτικά ή δημόσια, προφορικά ή γραπτά" (αρθρ.10.1). Επίσης, σύμφωνα με την ίδια Σύμβαση «σε περιοχές παραδοσιακά κατοικούμενες από αξιόλογους αριθμούς ατόμων που ανήκουν σε μειονότητα, τα συμβαλλόμενα μέρη θα προσπαθούν (...) να επιδεικνύουν παραδοσιακά τοπωνύμια, ονομασίες οδών και άλλες τοπογραφικές ενδείξεις που προορίζονται για το κοινό, και στη μειονοτική γλώσσα, όπου υπάρχει επαρκής απαίτηση για τέτοιες ενδείξεις" (αρθρ.11.3).
Η Αντιεθνικιστική Κίνηση καλεί όσους αντιλαμβάνονται τις καταστροφικές συνέπειες της καλλιέργειας φιλοπολεμικού κλίματος με την γειτονική χώρα, τόσο για τους συμπολίτες μας Τούρκους της Θράκης, όσο και τους Έλληνες της Τουρκίας που κινδυνεύουν να υποστούν ανάλογα αντίποινα, είτε απλά δεν θεωρούν τους εαυτούς τους ηλίθιους ώστε να γεμίζουν τις τσέπες των μιζαδόρων με λεφτά για άχρηστους τεράστιους εξοπλισμούς, να αντιδράσουν με όποιο τρόπο μπορούν απέναντι στην φασιστική τρομοκρατία κατά της μειονότητας, πριν είναι πολύ αργά.
ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΜΑΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ
ΑΡΑΓΕ ΞΕΡΕΤΕ ΤΟΝ ΟΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ?
ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ
18Ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΚΚΕ ΕΠΑΝΕΞΕΛΕΓΗ Η ΠΑΠΑΡΗΓΑ ΜΕ ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΗΝ «ΑΠΟΣΤΑΛΙΝΟΠΟΙΗΣΗ» ΤΟΥ ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ
18Ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΚΚΕ ΕΠΑΝΕΞΕΛΕΓΗ Η ΠΑΠΑΡΗΓΑ ΜΕ ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΗΝ «ΑΠΟΣΤΑΛΙΝΟΠΟΙΗΣΗ» ΤΟΥ ΧΡΟΥΣΤΣΟΦ
Ψήφισαν Αλέκα και Ιωσήφ
Του ΘΩΜΑ ΤΣΑΤΣΗ
Η Αλέκα Παπαρήγα επανεξελέγη γενική γραμματέας και το ΚΚΕ επισημοποίησε τη «στροφή» του προς τον σταλινισμό.
Και τα δυο είναι αποτέλεσμα του 18ου συνεδρίου του κόμματος, το οποίο ολοκληρώθηκε το Σάββατο με πλήρη κυριαρχία της σημερινής ηγετικής ομάδας, αν και δεν έγινε γνωστό πόσοι καταψήφισαν την κ. Παπαρήγα και πόσοι τα κείμενα που τέθηκαν σε ψηφοφορία.
Η επανεκλογή της κ. Παπαρήγα έγινε γνωστή από το Γραφείο Τύπου του ΚΚΕ με μια ανακοίνωση 22 λέξεων: «Στην πρώτη της συνεδρίαση η Κεντρική Επιτροπή, που ψηφίστηκε από το 18ο συνέδριο, εξέλεξε Γενική Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής την Αλέκα Παπαρήγα».
Είναι η 6η φορά που εκλέγεται στην ανώτατη κομματική θέση. Για πρώτη φορά είχε εκλεγεί το 1991 με 57 ψήφους, έναντι 51 του τότε αντιπάλου της Γιάννη Δραγασάκη. Οπως συνηθίζει, το ΚΚΕ δεν ανακοίνωσε λεπτομέρειες για την ψηφοφορία. Σύμφωνα με πληροφορίες, η εκλογή της κ. Παπαρήγα δεν ήταν ομόφωνη, αλλά ήταν άνετη.
Το Σάββατο ολοκληρώθηκαν η συζήτηση και η ψηφοφορία για το επίμαχο δεύτερο θέμα του συνεδρίου με τον γενικό τίτλο «Εκτιμήσεις και συμπεράσματα από τη σοσιαλιστική οικοδόμηση στον 20ό αιώνα - η αντίληψη του ΚΚΕ για τον σοσιαλισμό». Η ανακοίνωση του ΚΚΕ χαρακτηρίζει το θέμα «σύνθετο και ιδιαιίτερα δύσκολο» και τη συζήτηση που έγινε «πλούσια και ώριμη».
Το κείμενο αυτό είχε προκαλέσει αίσθηση όταν δόθηκε στη δημοσιότητα, καθώς θεωρήθηκε απόπειρα «αποκατάστασης» της περιόδου του Στάλιν στη Σοβιετική Ενωση, γεγονός που είχε οδηγήσει και σε αντιδράσεις επιφανών στελεχών της ευρύτερης Αριστεράς με κείμενά τους, στα οποία είχαν απαντήσει στελέχη του ΚΚΕ από τις σελίδες του «Ριζοσπάστη».
Επίκεντρο αυτής της διαπάλης είναι το 20ό συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ενωσης (1956), στο οποίο ο τότε ηγέτης της Ενωσης Νικίτα Χρουστσόφ προχώρησε στη λεγόμενη «αποσταλινοποίηση». Το ΚΚΕ θεωρεί -όπως αναφέρεται στο κείμενο που υπερψηφίστηκε- ότι το συνέδριο εκείνο «αποτέλεσε στροφή προς τα πίσω» και «ανέτρεψε την πορεία σοσιαλιστικής οικοδόμησης». Στο ίδιο κείμενο αναφέρεται επίσης ότι: «Με το 20ό συνέδριο ανακόπηκε η δυναμική της σοσιαλιστικής πορείας, ενισχύθηκαν αντί να αμβλυνθούν οι κοινωνικές ανισότητες και διαφορές, η διαδικασία αναχαίτισης της επέκτασης και εμβάθυνσης των σοσιαλιστικών σχέσεων ενίσχυσε τα στοιχεία και τη δυνατότητα ανατροπής της σοσιαλιστικής οικοδόμησης». Η θέση αυτή του ΚΚΕ ερμηνεύτηκε ως «αποκατάσταση» του Στάλιν και ως δικαίωση των διώξεων και εγκλημάτων που έγιναν την περίοδο αυτή σε βάρος χιλιάδων αντιπάλων του.
Τις επόμενες ημέρες το ΚΚΕ θα δώσει στη δημοσιότητα ένα κείμενο-απόφαση για τα δύο θέματα που συζήτησαν τα στελέχη του. Αναμένεται επίσης να δοθούν τα ονόματα των μελών της Κεντρικής Επιτροπής υπό τη νέα της σύνθεση. Από αυτά θα φανεί εάν το κόμμα προχώρησε στην ανανέωση της σύνθεσης ενός κορυφαίου οργάνου ή εάν διατήρησε την ομάδα των ανθρώπων που τηρούν την ίδια γραμμή στο κόμμα εδώ και πολλά χρόνια.
tsath@enet.gr
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 23/02/2009
http://www.enet.gr/online/online_text/c=110,id=79038148
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ
ΑΝΤΕ ΨΗΦΙΣΤΕ ΤΟΥΣ....
Ψήφισαν Αλέκα και Ιωσήφ
Του ΘΩΜΑ ΤΣΑΤΣΗ
Η Αλέκα Παπαρήγα επανεξελέγη γενική γραμματέας και το ΚΚΕ επισημοποίησε τη «στροφή» του προς τον σταλινισμό.
Και τα δυο είναι αποτέλεσμα του 18ου συνεδρίου του κόμματος, το οποίο ολοκληρώθηκε το Σάββατο με πλήρη κυριαρχία της σημερινής ηγετικής ομάδας, αν και δεν έγινε γνωστό πόσοι καταψήφισαν την κ. Παπαρήγα και πόσοι τα κείμενα που τέθηκαν σε ψηφοφορία.
Η επανεκλογή της κ. Παπαρήγα έγινε γνωστή από το Γραφείο Τύπου του ΚΚΕ με μια ανακοίνωση 22 λέξεων: «Στην πρώτη της συνεδρίαση η Κεντρική Επιτροπή, που ψηφίστηκε από το 18ο συνέδριο, εξέλεξε Γενική Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής την Αλέκα Παπαρήγα».
Είναι η 6η φορά που εκλέγεται στην ανώτατη κομματική θέση. Για πρώτη φορά είχε εκλεγεί το 1991 με 57 ψήφους, έναντι 51 του τότε αντιπάλου της Γιάννη Δραγασάκη. Οπως συνηθίζει, το ΚΚΕ δεν ανακοίνωσε λεπτομέρειες για την ψηφοφορία. Σύμφωνα με πληροφορίες, η εκλογή της κ. Παπαρήγα δεν ήταν ομόφωνη, αλλά ήταν άνετη.
Το Σάββατο ολοκληρώθηκαν η συζήτηση και η ψηφοφορία για το επίμαχο δεύτερο θέμα του συνεδρίου με τον γενικό τίτλο «Εκτιμήσεις και συμπεράσματα από τη σοσιαλιστική οικοδόμηση στον 20ό αιώνα - η αντίληψη του ΚΚΕ για τον σοσιαλισμό». Η ανακοίνωση του ΚΚΕ χαρακτηρίζει το θέμα «σύνθετο και ιδιαιίτερα δύσκολο» και τη συζήτηση που έγινε «πλούσια και ώριμη».
Το κείμενο αυτό είχε προκαλέσει αίσθηση όταν δόθηκε στη δημοσιότητα, καθώς θεωρήθηκε απόπειρα «αποκατάστασης» της περιόδου του Στάλιν στη Σοβιετική Ενωση, γεγονός που είχε οδηγήσει και σε αντιδράσεις επιφανών στελεχών της ευρύτερης Αριστεράς με κείμενά τους, στα οποία είχαν απαντήσει στελέχη του ΚΚΕ από τις σελίδες του «Ριζοσπάστη».
Επίκεντρο αυτής της διαπάλης είναι το 20ό συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ενωσης (1956), στο οποίο ο τότε ηγέτης της Ενωσης Νικίτα Χρουστσόφ προχώρησε στη λεγόμενη «αποσταλινοποίηση». Το ΚΚΕ θεωρεί -όπως αναφέρεται στο κείμενο που υπερψηφίστηκε- ότι το συνέδριο εκείνο «αποτέλεσε στροφή προς τα πίσω» και «ανέτρεψε την πορεία σοσιαλιστικής οικοδόμησης». Στο ίδιο κείμενο αναφέρεται επίσης ότι: «Με το 20ό συνέδριο ανακόπηκε η δυναμική της σοσιαλιστικής πορείας, ενισχύθηκαν αντί να αμβλυνθούν οι κοινωνικές ανισότητες και διαφορές, η διαδικασία αναχαίτισης της επέκτασης και εμβάθυνσης των σοσιαλιστικών σχέσεων ενίσχυσε τα στοιχεία και τη δυνατότητα ανατροπής της σοσιαλιστικής οικοδόμησης». Η θέση αυτή του ΚΚΕ ερμηνεύτηκε ως «αποκατάσταση» του Στάλιν και ως δικαίωση των διώξεων και εγκλημάτων που έγιναν την περίοδο αυτή σε βάρος χιλιάδων αντιπάλων του.
Τις επόμενες ημέρες το ΚΚΕ θα δώσει στη δημοσιότητα ένα κείμενο-απόφαση για τα δύο θέματα που συζήτησαν τα στελέχη του. Αναμένεται επίσης να δοθούν τα ονόματα των μελών της Κεντρικής Επιτροπής υπό τη νέα της σύνθεση. Από αυτά θα φανεί εάν το κόμμα προχώρησε στην ανανέωση της σύνθεσης ενός κορυφαίου οργάνου ή εάν διατήρησε την ομάδα των ανθρώπων που τηρούν την ίδια γραμμή στο κόμμα εδώ και πολλά χρόνια.
tsath@enet.gr
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 23/02/2009
http://www.enet.gr/online/online_text/c=110,id=79038148
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ
ΑΝΤΕ ΨΗΦΙΣΤΕ ΤΟΥΣ....
Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2009
Η ΟΜΑΔΑ ΡΟΖΑ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ Η ΒΙΑ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Η ομάδα «Ρόζα», με άρθρο στην «Αυγή» (3-2-2009), χαρακτηρίζει «εξόχως ανησυχητική εξέλιξη την καταδίκη του συντρόφου Τσίπρα στο μυριόστομο "μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι"». Ο γραμματέας της νεολαίας του ΣΥΝ, Δ. Τζανακόπουλος, στο περιοδικό «Θέσεις» (τεύχος 106), αναφερόμενος στους αντιεξουσιαστές, σημειώνει ότι «η βία των αντιεξουσιαστών δεν χρήζει προφανώς καταδίκης. Χρήζει όμως σφοδρής θεωρητικής και πολιτικής κριτικής, διότι από τη σκοπιά της ριζοσπαστικής Αριστεράς δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική». Και λίγο παρακάτω: «Η απόρριψη της τυφλής βίας δεν πρέπει να γίνεται με όρους ηθικούς, αλλά με όρους πολιτικής αποτελεσματικότητας».
Το γλίστρημα του ΚΚΕ στην αντίληψη «όλα ή τίποτα» και το φλερτ του ΣΥΡΙΖΑ με τη λογική «small is beautiful» είναι τα καλύτερα αντιβιοτικά για τον πάσχοντα δικομματισμό.
pappas@enet.gr
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 15/02/2009
http://www.enet.gr/online/online_fpage_text/id=14827252
ΚΑΙ ΤΙ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΟ ΣΥΡΙΖΑ ΒΥΡΩΝΑ
Ήταν κατ' αρχάς τα «Δεκεμβριανά» εξέγερση; Για εμάς είχαν όλα τα χαρακτηριστικά εξέγερσης. Άρκεσε μια σπίθα -όσο απόλυτα τραγική κι αν ήταν- για να εμφανιστούν μπροστά στα μάτια μας η βουβή, τόσο καιρό, οργή και αγανάκτηση πλειοψηφικών κοινωνικών τμημάτων. Γιατί στην εξέγερση του Δεκέμβρη δεν θα πρέπει να στεκόμαστε μόνο στο απροσδόκητα πολυπληθές εκείνο κομμάτι που κατέβηκε με όλες τις μορφές στον δρόμο αλλά και την ευρεία κοινωνική συναίνεση που είχε. Τη διαπιστώσαμε παντού: στις γειτονιές, στα καφενεία, στους δρόμους με την πάνδημη κατακραυγή των μπάτσων. Ενδεικτικό χαρακτηριστικό αυτής της συναίνεσης είναι και οι απαντήσεις σε δημοσκοπικές ερωτήσεις στις οποίες καταγράφηκαν ποσοστά της τάξης του 40% για όσους συμφωνούν στα σπασίματα των τραπεζών, 70% όσων συμφωνούσαν στις περικυκλώσεις των αστυνομικών τμημάτων αλλά και στον αφοπλισμό της αστυνομίας. Όλα τα παραπάνω δείχνουν τη μεγάλη αποδοχή της εξέγερσης αλλά και τα πολλαπλά επίπεδα βάσει των οποίων θα πρέπει να «διαβαστεί» στην προσπάθειά μας να ορίσουμε τον μελλοντικό βηματισμό μας και τις πρωτοβουλίες που καλούμαστε να πάρουμε.
Η στάση του ΣΥΡΙΖΑ κατά τη διάρκεια του ξεσηκωμού του Δεκέμβρη ήταν καλή. Μόνος του από όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα -και ενάντια σε αυτά- υπεράσπισε την εξέγερση, συμμετείχε (συχνά πρωτοστατώντας) σε όλες τις κινητοποιήσεις πανελλαδικά και τα ηγετικά στελέχη του (εκτός από τις αναμενόμενες -και όχι ευχάριστες σε μας- καταγγελίες στην «τυφλή βία» και τους «κουκουλοφόρους») δεν παρασύρθηκαν σε καθεστωτικές δηλώσεις «πολιτικής υπευθυνότητας» και προσήλωσης στη «δημοκρατική ομαλότητα».
Ο ΣΥΡΙΖΑ δικαίωσε όσους εκτιμάμε ότι μπορεί να υπάρξει στην «κεντρική πολιτική σκηνή» ένας μαζικός χώρος με ανταγωνιστική σχέση με το πολιτικό σύστημα, ο οποίος, χωρίς να είναι δομικά/στρατηγικά ανατρεπτικός, να λειτουργεί αποσταθεροποιητικά για τη νεοφιλελεύθερη κυριαρχία, να αποτελεί χώρο ελευθερίας για «εκτός ορίων» κινήματα και αγώνες. Μπορούμε να πούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υλοποίησε το «5 κόμματα 2 πολιτικές», καθώς για πρώτη φορά από τη μεταπολίτευση χώρος της κοινοβουλευτικής αριστεράς αντιτάχθηκε σε όλα τα υπόλοιπα κόμματα, και μάλιστα σε ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα.
Ωστόσο, ενώ η εξέγερση φυσιολογικά υποχωρεί και προφανώς το πολιτικό προσωπικό του κράτους (πρωταγωνιστούντων των τηλεοπτικών ΜΜΕ), εκμεταλλευόμενο και γεγονότα όπως οι ενέργειες του Επαναστατικού Αγώνα στο Γουδή και στα Εξάρχεια, ανασυγκροτείται και αντεπιτίθεται, ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζει συμπτώματα υποχώρησης.
Αντί να βγαίνουμε με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία από την εξέγερση, αντί να προσπαθούμε να ενισχύσουμε τους δεσμούς μας με το κοινωνικό δυναμικό που έδωσε σάρκα και οστά στην εξέγερση, όλο αυτό τον κόσμο που ασφυκτιά από την γκρίζα ζωή που του επιφυλάσσουν οι άρχοντες, εγκλωβιζόμαστε στις συμπληγάδες της «δημοκρατικής ομαλότητας» (λες και έργο της αριστεράς είναι η διαφύλαξη της κοινωνικής ειρήνης και όχι η όξυνση των κοινωνικών αγώνων)
και απολογούμαστε για τους «κουκουλοφόρους» (συκοφαντώντας τις χιλιάδες εξεγερμένους που «έκρυψαν τα πρόσωπά τους για να τους δούμε»). Ενώ, για παράδειγμα, στο επίπεδο δημοσιοποίησης ο ΣΥΡΙΖΑ κινήθηκε καλά στην περίπτωση της επίθεσης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα παράλληλα καθυστέρησε όσον αφορά στη λήψη συγκεκριμένων πρωτοβουλιών προς την κατεύθυνση της ουσιαστικής συμπαράταξης με εκείνα τα τμήματα της εργατικής τάξης που αντιμετωπίζουν το μεσαίωνα της επισφαλούς εργασίας. Γεγονός που αναδεικνύει το έλλειμμα κοινωνικής γείωσης και απεύθυνσης του ΣΥΡΙΖΑ με κοινωνικά τμήματα που βρίσκονται ή σπρώχνονται στο περιθώριο.
Τα παραπάνω θεωρούμε ότι αποτελούν κομβικό σημείο στην πορεία ριζοσπαστικοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ που μόνο ως νύξεις μπορούν να θιχτούν σε αυτό το κείμενο. Πιστεύουμε όμως ότι μπορούν και πρέπει να αποτελέσουν σημεία προβληματισμού και δράσης. Προς το παρόν ας μείνουμε σε αυτά καθαυτά τα «Δεκεμβριανά». Συνεχείς δηλώσεις και συνεντεύξεις στελεχών και βουλευτών της Ανανεωτικής Πτέρυγας του ΣΥΝ καταδικάζουν οτιδήποτε σχετίζεται ή παραπέμπει στην εξέγερση του Δεκέμβρη, ευθυγραμμιζόμενες πλήρως -και φανατικά- με τη ρητορική και τους στόχους του πολιτικού συστήματος, βεβαίως στο όνομα του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς κανείς να βάζει φραγμό ούτε στο καπέλωμα του ΣΥΡΙΖΑ ούτε σε αυτή την κατευθυνόμενη και ιδιοτελή υπερεκπροσώπηση.
Αν όμως αυτό είναι αναμενόμενο και εξηγήσιμο από την Ανανεωτική Πτέρυγα, η διολίσθηση σε παρεμφερείς θέσεις και άλλων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ είναι ιδιαίτερα ανησυχητική και λόγω των επιπτώσεών της στον ριζοσπαστισμό και την αξιοπιστία του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και επειδή αποδεικνύει ελλιπή αντοχή στις πιέσεις του πολιτικού συστήματος.
Δεν αμφισβητούμε τις πιέσεις που υφίσταται ο ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε παραγνωρίζουμε την πολιτική παράδοση και την κουλτούρα του στελεχικού δυναμικού -και όχι μόνο- του ΣΥΝ, καθώς και άλλων συνιστωσών που συναπαρτίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ. Γνωρίζουμε, όμως, ότι το πολιτικό σύστημα, αξιολογώντας τα αίτια και τη δυναμική της εξέγερσης του Δεκέμβρη και αντιλαμβανόμενο την κοινωνική ρευστότητα που προκαλούν η κρίση και η ύφεση, σε συνδυασμό με την αναξιοπιστία των κυρίαρχων πολιτικών κομμάτων και την κλιμακούμενη κοινωνική δυσαρέσκεια, θα κάνει καθετί για να αποκαταστήσει τη συνοχή και την αποδοχή του. Τούτο σημαίνει ότι εφόσον δεν επιλέγει -και δεν μπορεί- να αποκαταστήσει την κοινωνική συναίνεση μέσω οικονομικών παροχών, θα επιχειρήσει να εξασφαλίσει την αξιοπιστία του μέσω της «πολιτικής οδού», δηλαδή της έντασης της ιδεολογικής επίθεσης και των εκβιαστικών διλημμάτων. Αν ισχύει αυτή η εκτίμηση, τότε η ευθυγράμμιση του ΣΥΡΙΖΑ με ταυτόχρονες την πολιτική εξουδετέρωση και την εκλογική συρρίκνωσή του αποτελούν ζωτικής σημασίας στόχο για το πολιτικό σύστημα.
Με αυτή την έννοια, το λενινιστικό «ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω» στην περίπτωσή μας αποτελεί καταστροφή. Αν και μέχρι τώρα έχει αποδειχτεί ότι η αριστερόστροφη πορεία του ΣΥΡΙΖΑ εκτός από κινηματικά χρήσιμη υπήρξε και εκλογικά αποτελεσματική, δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε με βεβαιότητα ότι και την επόμενη περίοδο ο πολιτικός ριζοσπαστισμός θα κινείται σε ευθεία αναλογία με την εκλογική αναγνώρισή του. Εκείνο που θεωρούμε βέβαιο, όμως, είναι ότι για τον ΣΥΡΙΖΑ η αριστερόστροφη πορεία αποτελεί μονόδρομο. Όχι απλώς επειδή έτσι και μόνο έτσι υπηρετεί την υπόθεση της ανασύνθεσης του κινήματος (δηλαδή τη δυνατότητα των «από κάτω» να υπερασπίσουν τη ζωή τους) και της αριστεράς (δηλαδή τη δημιουργία μιας αριστεράς πολιτικά χρήσιμης και ιδεολογικά ελκυστικής). Αλλά και γιατί αν κάνει το αντίθετο, υποχωρήσει και μετά θορύβου ενσωματωθεί, εκτός του ότι θα ευτελιστεί πολιτικά θα συρρικνωθεί εκλογικά.
Δυστυχώς, όπως η φύση έτσι και η πολιτική δεν επιτρέπει κενά. Ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί -και έτσι αναγνωρίζεται- την κάλυψη του κενού μιας μαζικής ριζοσπαστικής αριστεράς. Η εξέγερση του Δεκέμβρη, με τη μαζικότητα και την εκρηκτικότητά της, τις αντινομίες και τις ασυμμετρίες της, έδειξε το επείγον της κάλυψης αυτού του κενού και νομίζουμε ότι υπέδειξε και τους δρόμους διεκδίκησής της. Ούτω ή άλλως, πάντως, η πορεία ενός αριστερού χώρου δεν κρίνεται από τη γενική τοποθέτησή του απέναντι στον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό, ούτε καν από τη συνολική αντιπαράθεσή του με την εκάστοτε κυβέρνηση -αν και όλα αυτά έχουν τη σημασία τους. Κυρίως κρίνεται από τη συγκεκριμένη στάση του απέναντι στα κάθε φορά επίδικα της ταξικής πάλης, από το πόσο συγκρούεται έμπρακτα τόσο με τα διαχρονικά ιερά και όσια της αστικής κυριαρχίας (κοινωνική ειρήνη, ατομική ιδιοκτησία, κρατικό μονοπώλιο στη βία, εθνικό συμφέρον κ.λπ.) όσο και με τα συγκυριακά ιερά και όσια του πολιτικού συστήματος (κατάργηση του ασύλου, καταδίκη των κουκουλοφόρων, αναγνώριση του έργου της αστυνομίας κ.λπ.)
Γι' αυτό επιμένουμε ότι το «ούτε βήμα πίσω» ασφαλώς σημαίνει άνευ όρων υποστήριξη στα μπλόκα των αγροτών, αλλά πρωτίστως προϋποθέτει την πλήρη ταύτιση με τη δεκεμβριανή εξέγερση -και με αυτή την έννοια, η καταδίκη του σ. Αλέξη Τσίπρα, ακόμα και στο μυριόστομο «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» είναι εξόχως ανησυχητική. Γιατί, πώς να το κάνουμε, η απαξίωση της αστυνομίας, η ανάδειξη του συνολικού αντικοινωνικού ρόλου της, η έμπρακτη εχθρότητα απέναντί της αποτελούν πυρήνα μιας ριζοσπαστικής αριστεράς, μιας αριστεράς, για να το πούμε κι αλλιώς, που εκτός από δημοκρατική, πολυφωνική, ανανεωτική και ανθρώπινη πρέπει να είναι αντισυστημική, συγκρουσιακή και ανατρεπτική. Για να είναι και «δική μας», όπως και πολλών άλλων, αριστερά ...;
Ομάδα ΡΟΖΑ (συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ)
http://syriza-vyrona.pblogs.gr/2009/02/omada-roza.html
ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΕΔΩ
Ούτω ή άλλως, πάντως, η πορεία ενός αριστερού χώρου δεν κρίνεται από τη γενική τοποθέτησή του απέναντι στον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό, ούτε καν από τη συνολική αντιπαράθεσή του με την εκάστοτε κυβέρνηση -αν και όλα αυτά έχουν τη σημασία τους. Κυρίως κρίνεται από τη συγκεκριμένη στάση του απέναντι στα κάθε φορά επίδικα της ταξικής πάλης, από το πόσο συγκρούεται έμπρακτα τόσο με τα διαχρονικά ιερά και όσια της αστικής κυριαρχίας (κοινωνική ειρήνη, ατομική ιδιοκτησία, κρατικό μονοπώλιο στη βία, εθνικό συμφέρον κ.λπ.) όσο και με τα συγκυριακά ιερά και όσια του πολιτικού συστήματος (κατάργηση του ασύλου, καταδίκη των κουκουλοφόρων, αναγνώριση του έργου της αστυνομίας κ.λπ.)
Κυρίως κρίνεται από τη συγκεκριμένη στάση του απέναντι στα κάθε φορά επίδικα της ταξικής πάλης, από το πόσο συγκρούεται έμπρακτα τόσο με τα διαχρονικά ιερά και όσια της αστικής κυριαρχίας (κοινωνική ειρήνη, ατομική ιδιοκτησία, κρατικό μονοπώλιο στη βία, εθνικό συμφέρον κ.λπ.)
διαχρονικά ιερά και όσια της αστικής κυριαρχίας (κοινωνική ειρήνη, ατομική ιδιοκτησία, κρατικό μονοπώλιο στη βία, εθνικό συμφέρον κ.λπ.)
ακόμα και στο μυριόστομο «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» είναι εξόχως ανησυχητική. Γιατί, πώς να το κάνουμε, η απαξίωση της αστυνομίας, η ανάδειξη του συνολικού αντικοινωνικού ρόλου της, η έμπρακτη εχθρότητα απέναντί της αποτελούν πυρήνα μιας ριζοσπαστικής αριστεράς, μιας αριστεράς, για να το πούμε κι αλλιώς, που εκτός από δημοκρατική, πολυφωνική, ανανεωτική και ανθρώπινη πρέπει να είναι αντισυστημική, συγκρουσιακή και ανατρεπτική
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ
ΨΗΦΙΣΤΕ ΤΟΥΣ...
Η ομάδα «Ρόζα», με άρθρο στην «Αυγή» (3-2-2009), χαρακτηρίζει «εξόχως ανησυχητική εξέλιξη την καταδίκη του συντρόφου Τσίπρα στο μυριόστομο "μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι"». Ο γραμματέας της νεολαίας του ΣΥΝ, Δ. Τζανακόπουλος, στο περιοδικό «Θέσεις» (τεύχος 106), αναφερόμενος στους αντιεξουσιαστές, σημειώνει ότι «η βία των αντιεξουσιαστών δεν χρήζει προφανώς καταδίκης. Χρήζει όμως σφοδρής θεωρητικής και πολιτικής κριτικής, διότι από τη σκοπιά της ριζοσπαστικής Αριστεράς δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική». Και λίγο παρακάτω: «Η απόρριψη της τυφλής βίας δεν πρέπει να γίνεται με όρους ηθικούς, αλλά με όρους πολιτικής αποτελεσματικότητας».
Το γλίστρημα του ΚΚΕ στην αντίληψη «όλα ή τίποτα» και το φλερτ του ΣΥΡΙΖΑ με τη λογική «small is beautiful» είναι τα καλύτερα αντιβιοτικά για τον πάσχοντα δικομματισμό.
pappas@enet.gr
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ - 15/02/2009
http://www.enet.gr/online/online_fpage_text/id=14827252
ΚΑΙ ΤΙ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΟ ΣΥΡΙΖΑ ΒΥΡΩΝΑ
Ήταν κατ' αρχάς τα «Δεκεμβριανά» εξέγερση; Για εμάς είχαν όλα τα χαρακτηριστικά εξέγερσης. Άρκεσε μια σπίθα -όσο απόλυτα τραγική κι αν ήταν- για να εμφανιστούν μπροστά στα μάτια μας η βουβή, τόσο καιρό, οργή και αγανάκτηση πλειοψηφικών κοινωνικών τμημάτων. Γιατί στην εξέγερση του Δεκέμβρη δεν θα πρέπει να στεκόμαστε μόνο στο απροσδόκητα πολυπληθές εκείνο κομμάτι που κατέβηκε με όλες τις μορφές στον δρόμο αλλά και την ευρεία κοινωνική συναίνεση που είχε. Τη διαπιστώσαμε παντού: στις γειτονιές, στα καφενεία, στους δρόμους με την πάνδημη κατακραυγή των μπάτσων. Ενδεικτικό χαρακτηριστικό αυτής της συναίνεσης είναι και οι απαντήσεις σε δημοσκοπικές ερωτήσεις στις οποίες καταγράφηκαν ποσοστά της τάξης του 40% για όσους συμφωνούν στα σπασίματα των τραπεζών, 70% όσων συμφωνούσαν στις περικυκλώσεις των αστυνομικών τμημάτων αλλά και στον αφοπλισμό της αστυνομίας. Όλα τα παραπάνω δείχνουν τη μεγάλη αποδοχή της εξέγερσης αλλά και τα πολλαπλά επίπεδα βάσει των οποίων θα πρέπει να «διαβαστεί» στην προσπάθειά μας να ορίσουμε τον μελλοντικό βηματισμό μας και τις πρωτοβουλίες που καλούμαστε να πάρουμε.
Η στάση του ΣΥΡΙΖΑ κατά τη διάρκεια του ξεσηκωμού του Δεκέμβρη ήταν καλή. Μόνος του από όλα τα κοινοβουλευτικά κόμματα -και ενάντια σε αυτά- υπεράσπισε την εξέγερση, συμμετείχε (συχνά πρωτοστατώντας) σε όλες τις κινητοποιήσεις πανελλαδικά και τα ηγετικά στελέχη του (εκτός από τις αναμενόμενες -και όχι ευχάριστες σε μας- καταγγελίες στην «τυφλή βία» και τους «κουκουλοφόρους») δεν παρασύρθηκαν σε καθεστωτικές δηλώσεις «πολιτικής υπευθυνότητας» και προσήλωσης στη «δημοκρατική ομαλότητα».
Ο ΣΥΡΙΖΑ δικαίωσε όσους εκτιμάμε ότι μπορεί να υπάρξει στην «κεντρική πολιτική σκηνή» ένας μαζικός χώρος με ανταγωνιστική σχέση με το πολιτικό σύστημα, ο οποίος, χωρίς να είναι δομικά/στρατηγικά ανατρεπτικός, να λειτουργεί αποσταθεροποιητικά για τη νεοφιλελεύθερη κυριαρχία, να αποτελεί χώρο ελευθερίας για «εκτός ορίων» κινήματα και αγώνες. Μπορούμε να πούμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υλοποίησε το «5 κόμματα 2 πολιτικές», καθώς για πρώτη φορά από τη μεταπολίτευση χώρος της κοινοβουλευτικής αριστεράς αντιτάχθηκε σε όλα τα υπόλοιπα κόμματα, και μάλιστα σε ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα.
Ωστόσο, ενώ η εξέγερση φυσιολογικά υποχωρεί και προφανώς το πολιτικό προσωπικό του κράτους (πρωταγωνιστούντων των τηλεοπτικών ΜΜΕ), εκμεταλλευόμενο και γεγονότα όπως οι ενέργειες του Επαναστατικού Αγώνα στο Γουδή και στα Εξάρχεια, ανασυγκροτείται και αντεπιτίθεται, ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζει συμπτώματα υποχώρησης.
Αντί να βγαίνουμε με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία από την εξέγερση, αντί να προσπαθούμε να ενισχύσουμε τους δεσμούς μας με το κοινωνικό δυναμικό που έδωσε σάρκα και οστά στην εξέγερση, όλο αυτό τον κόσμο που ασφυκτιά από την γκρίζα ζωή που του επιφυλάσσουν οι άρχοντες, εγκλωβιζόμαστε στις συμπληγάδες της «δημοκρατικής ομαλότητας» (λες και έργο της αριστεράς είναι η διαφύλαξη της κοινωνικής ειρήνης και όχι η όξυνση των κοινωνικών αγώνων)
και απολογούμαστε για τους «κουκουλοφόρους» (συκοφαντώντας τις χιλιάδες εξεγερμένους που «έκρυψαν τα πρόσωπά τους για να τους δούμε»). Ενώ, για παράδειγμα, στο επίπεδο δημοσιοποίησης ο ΣΥΡΙΖΑ κινήθηκε καλά στην περίπτωση της επίθεσης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα παράλληλα καθυστέρησε όσον αφορά στη λήψη συγκεκριμένων πρωτοβουλιών προς την κατεύθυνση της ουσιαστικής συμπαράταξης με εκείνα τα τμήματα της εργατικής τάξης που αντιμετωπίζουν το μεσαίωνα της επισφαλούς εργασίας. Γεγονός που αναδεικνύει το έλλειμμα κοινωνικής γείωσης και απεύθυνσης του ΣΥΡΙΖΑ με κοινωνικά τμήματα που βρίσκονται ή σπρώχνονται στο περιθώριο.
Τα παραπάνω θεωρούμε ότι αποτελούν κομβικό σημείο στην πορεία ριζοσπαστικοποίησης του ΣΥΡΙΖΑ που μόνο ως νύξεις μπορούν να θιχτούν σε αυτό το κείμενο. Πιστεύουμε όμως ότι μπορούν και πρέπει να αποτελέσουν σημεία προβληματισμού και δράσης. Προς το παρόν ας μείνουμε σε αυτά καθαυτά τα «Δεκεμβριανά». Συνεχείς δηλώσεις και συνεντεύξεις στελεχών και βουλευτών της Ανανεωτικής Πτέρυγας του ΣΥΝ καταδικάζουν οτιδήποτε σχετίζεται ή παραπέμπει στην εξέγερση του Δεκέμβρη, ευθυγραμμιζόμενες πλήρως -και φανατικά- με τη ρητορική και τους στόχους του πολιτικού συστήματος, βεβαίως στο όνομα του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς κανείς να βάζει φραγμό ούτε στο καπέλωμα του ΣΥΡΙΖΑ ούτε σε αυτή την κατευθυνόμενη και ιδιοτελή υπερεκπροσώπηση.
Αν όμως αυτό είναι αναμενόμενο και εξηγήσιμο από την Ανανεωτική Πτέρυγα, η διολίσθηση σε παρεμφερείς θέσεις και άλλων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ είναι ιδιαίτερα ανησυχητική και λόγω των επιπτώσεών της στον ριζοσπαστισμό και την αξιοπιστία του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και επειδή αποδεικνύει ελλιπή αντοχή στις πιέσεις του πολιτικού συστήματος.
Δεν αμφισβητούμε τις πιέσεις που υφίσταται ο ΣΥΡΙΖΑ. Ούτε παραγνωρίζουμε την πολιτική παράδοση και την κουλτούρα του στελεχικού δυναμικού -και όχι μόνο- του ΣΥΝ, καθώς και άλλων συνιστωσών που συναπαρτίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ. Γνωρίζουμε, όμως, ότι το πολιτικό σύστημα, αξιολογώντας τα αίτια και τη δυναμική της εξέγερσης του Δεκέμβρη και αντιλαμβανόμενο την κοινωνική ρευστότητα που προκαλούν η κρίση και η ύφεση, σε συνδυασμό με την αναξιοπιστία των κυρίαρχων πολιτικών κομμάτων και την κλιμακούμενη κοινωνική δυσαρέσκεια, θα κάνει καθετί για να αποκαταστήσει τη συνοχή και την αποδοχή του. Τούτο σημαίνει ότι εφόσον δεν επιλέγει -και δεν μπορεί- να αποκαταστήσει την κοινωνική συναίνεση μέσω οικονομικών παροχών, θα επιχειρήσει να εξασφαλίσει την αξιοπιστία του μέσω της «πολιτικής οδού», δηλαδή της έντασης της ιδεολογικής επίθεσης και των εκβιαστικών διλημμάτων. Αν ισχύει αυτή η εκτίμηση, τότε η ευθυγράμμιση του ΣΥΡΙΖΑ με ταυτόχρονες την πολιτική εξουδετέρωση και την εκλογική συρρίκνωσή του αποτελούν ζωτικής σημασίας στόχο για το πολιτικό σύστημα.
Με αυτή την έννοια, το λενινιστικό «ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω» στην περίπτωσή μας αποτελεί καταστροφή. Αν και μέχρι τώρα έχει αποδειχτεί ότι η αριστερόστροφη πορεία του ΣΥΡΙΖΑ εκτός από κινηματικά χρήσιμη υπήρξε και εκλογικά αποτελεσματική, δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε με βεβαιότητα ότι και την επόμενη περίοδο ο πολιτικός ριζοσπαστισμός θα κινείται σε ευθεία αναλογία με την εκλογική αναγνώρισή του. Εκείνο που θεωρούμε βέβαιο, όμως, είναι ότι για τον ΣΥΡΙΖΑ η αριστερόστροφη πορεία αποτελεί μονόδρομο. Όχι απλώς επειδή έτσι και μόνο έτσι υπηρετεί την υπόθεση της ανασύνθεσης του κινήματος (δηλαδή τη δυνατότητα των «από κάτω» να υπερασπίσουν τη ζωή τους) και της αριστεράς (δηλαδή τη δημιουργία μιας αριστεράς πολιτικά χρήσιμης και ιδεολογικά ελκυστικής). Αλλά και γιατί αν κάνει το αντίθετο, υποχωρήσει και μετά θορύβου ενσωματωθεί, εκτός του ότι θα ευτελιστεί πολιτικά θα συρρικνωθεί εκλογικά.
Δυστυχώς, όπως η φύση έτσι και η πολιτική δεν επιτρέπει κενά. Ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδικεί -και έτσι αναγνωρίζεται- την κάλυψη του κενού μιας μαζικής ριζοσπαστικής αριστεράς. Η εξέγερση του Δεκέμβρη, με τη μαζικότητα και την εκρηκτικότητά της, τις αντινομίες και τις ασυμμετρίες της, έδειξε το επείγον της κάλυψης αυτού του κενού και νομίζουμε ότι υπέδειξε και τους δρόμους διεκδίκησής της. Ούτω ή άλλως, πάντως, η πορεία ενός αριστερού χώρου δεν κρίνεται από τη γενική τοποθέτησή του απέναντι στον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό, ούτε καν από τη συνολική αντιπαράθεσή του με την εκάστοτε κυβέρνηση -αν και όλα αυτά έχουν τη σημασία τους. Κυρίως κρίνεται από τη συγκεκριμένη στάση του απέναντι στα κάθε φορά επίδικα της ταξικής πάλης, από το πόσο συγκρούεται έμπρακτα τόσο με τα διαχρονικά ιερά και όσια της αστικής κυριαρχίας (κοινωνική ειρήνη, ατομική ιδιοκτησία, κρατικό μονοπώλιο στη βία, εθνικό συμφέρον κ.λπ.) όσο και με τα συγκυριακά ιερά και όσια του πολιτικού συστήματος (κατάργηση του ασύλου, καταδίκη των κουκουλοφόρων, αναγνώριση του έργου της αστυνομίας κ.λπ.)
Γι' αυτό επιμένουμε ότι το «ούτε βήμα πίσω» ασφαλώς σημαίνει άνευ όρων υποστήριξη στα μπλόκα των αγροτών, αλλά πρωτίστως προϋποθέτει την πλήρη ταύτιση με τη δεκεμβριανή εξέγερση -και με αυτή την έννοια, η καταδίκη του σ. Αλέξη Τσίπρα, ακόμα και στο μυριόστομο «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» είναι εξόχως ανησυχητική. Γιατί, πώς να το κάνουμε, η απαξίωση της αστυνομίας, η ανάδειξη του συνολικού αντικοινωνικού ρόλου της, η έμπρακτη εχθρότητα απέναντί της αποτελούν πυρήνα μιας ριζοσπαστικής αριστεράς, μιας αριστεράς, για να το πούμε κι αλλιώς, που εκτός από δημοκρατική, πολυφωνική, ανανεωτική και ανθρώπινη πρέπει να είναι αντισυστημική, συγκρουσιακή και ανατρεπτική. Για να είναι και «δική μας», όπως και πολλών άλλων, αριστερά ...;
Ομάδα ΡΟΖΑ (συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ)
http://syriza-vyrona.pblogs.gr/2009/02/omada-roza.html
ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΕΔΩ
Ούτω ή άλλως, πάντως, η πορεία ενός αριστερού χώρου δεν κρίνεται από τη γενική τοποθέτησή του απέναντι στον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό, ούτε καν από τη συνολική αντιπαράθεσή του με την εκάστοτε κυβέρνηση -αν και όλα αυτά έχουν τη σημασία τους. Κυρίως κρίνεται από τη συγκεκριμένη στάση του απέναντι στα κάθε φορά επίδικα της ταξικής πάλης, από το πόσο συγκρούεται έμπρακτα τόσο με τα διαχρονικά ιερά και όσια της αστικής κυριαρχίας (κοινωνική ειρήνη, ατομική ιδιοκτησία, κρατικό μονοπώλιο στη βία, εθνικό συμφέρον κ.λπ.) όσο και με τα συγκυριακά ιερά και όσια του πολιτικού συστήματος (κατάργηση του ασύλου, καταδίκη των κουκουλοφόρων, αναγνώριση του έργου της αστυνομίας κ.λπ.)
Κυρίως κρίνεται από τη συγκεκριμένη στάση του απέναντι στα κάθε φορά επίδικα της ταξικής πάλης, από το πόσο συγκρούεται έμπρακτα τόσο με τα διαχρονικά ιερά και όσια της αστικής κυριαρχίας (κοινωνική ειρήνη, ατομική ιδιοκτησία, κρατικό μονοπώλιο στη βία, εθνικό συμφέρον κ.λπ.)
διαχρονικά ιερά και όσια της αστικής κυριαρχίας (κοινωνική ειρήνη, ατομική ιδιοκτησία, κρατικό μονοπώλιο στη βία, εθνικό συμφέρον κ.λπ.)
ακόμα και στο μυριόστομο «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» είναι εξόχως ανησυχητική. Γιατί, πώς να το κάνουμε, η απαξίωση της αστυνομίας, η ανάδειξη του συνολικού αντικοινωνικού ρόλου της, η έμπρακτη εχθρότητα απέναντί της αποτελούν πυρήνα μιας ριζοσπαστικής αριστεράς, μιας αριστεράς, για να το πούμε κι αλλιώς, που εκτός από δημοκρατική, πολυφωνική, ανανεωτική και ανθρώπινη πρέπει να είναι αντισυστημική, συγκρουσιακή και ανατρεπτική
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ
ΨΗΦΙΣΤΕ ΤΟΥΣ...
Βία και αριστερά
Βία και αριστερά
Καρανίκας Νίκος
Το τελευταίο διάστημα γίνεται προσπάθεια να εμφανιστεί η αριστερά και ιδίως ο σύριζα ως κάτι άλλο από αυτό που ήταν και έγινε στις μέρες της εξέγερσης. Από την πλευρά του συστήματος μας παρουσιάζουν ως ένα μπλοκ με μασκοφόρους που έσπαζαν και ρήμαζαν τα καταστήματα της αγοράς, ενώ από την άλλη πλευρά τα περισσότερα στελέχη του σύριζα (στην tv) μας παρουσιάζουν, σχεδόν ως ξένο σώμα από την εξέγερση και πως τάχα, βρεθήκαμε εκεί από μια φιλανθρωπική οπτική, για να διαμαρτυρηθούμε για έναν ξαφνικό θάνατο, μακρυά από το κοινωνικό-οικονομικό-πολιτικό αίτιο, δίχως να εκφράζουμε κάποια απαίτηση, έτσι απλά και διακριτικά με πανό και σημαίες.
Μας παρουσιάζουν να καταγόμαστε από τον Gandhi, τον Luther King, τον πασιφισμό, ότι είμαστε γέννημα θρέμμα κάποιων ευρωπαϊκών και ειρηνικά λουλουδόστρωτων λεωφορειόδρομων της δημοκρατίας, και μακρυά από συγκρούσεις, εξεγέρσεις και επαναστάσεις.
Η αδυναμία αυτών των στελεχών στα μμε, να υπερασπιστούν ιδεολογικά αυτό που κάναμε από την πρώτη μέρα της εξέγερσης στους δρόμους, είναι πλέον ένα ενοχλητικό συμβάν και δυσάρεστο θέαμα στην ΤV, διότι μας προσβάλουν και μας καθιστούν αναξιόπιστους και αναξιόπιστες απέναντι στον κόσμο που εξεγέρθηκε αλλά και τον κόσμο που θα ήθελε αλλά δίστασε ή δε μπόρεσε να βρεθεί στους δρόμους.
Αυτά τα στελέχη δεν κατάφεραν να υπερασπιστούν την δίχως ενοχή συμμετοχή μας ως πραγματικό μέρος της εξέγερσης, το συμβάδισμα με τον εξεγερμένο κόσμο που είχε δίκιο αλλά εκφράστηκε άκομψα και πολιτικά 'πρωτόγονα', σπάζοντας και καίγοντας αστυνομικά τμήματα, τράπεζες και φιρμάτα μαγαζιά
Δεν κατάφεραν στις T.V. να υπερασπιστούν ότι είμασταν εντός αυτής της μάζας αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο και προπαντός δίχως διάθεση και δυνατότητα για χειραγώγηση , καθοδήγηση και καταστολή των εξεγερμένων (που δεν ήταν μόνο μαθητές και μαθήτριες).
Δεν κατάφεραν να υπερασπιστούν το δίκιο των συμβολισμών, την σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής, την αντοχή μας στη βία της αστυνομίας και την αλληλεγγύη μας στον ξυλοδαρμένο κόσμο.
Όλη η αριστερά εκτός από το κκε, συμμετείχε στην εξέγερση με τον δικό της τρόπο αλλά συμμετείχε και δεν την έκανε σε άλλους δρόμους, ούτε στον καναπέ.
Είναι πράγματι δύσκολο να αντιμετωπιστούν οι πιέσεις του συστήματος να μας εντάξει στο αστικό μπλοκ διαχείρισης της κρίσης. Όμως άλλο είναι η δυσκολία και άλλο η παράδοσή μας στην ηθική των υπαίτιων της κοινωνικής κατάστασης που οδήγησε στην εξέγερση του Δεκέμβρη.
Από την άλλη όμως είναι δύσκολο και από πλευρά μας, να αποδεχτούμε αδιαμαρτύρητα την ιδεολογική δεξιά παρέκκλιση από τα 'στελέχη' μας, κυρίως στην t.v., που μας έβαλαν σε απολογητικό ρόλο, ξεχνώντας την βια του κράτος και καλώντας μας να ξεχάσουμε την συγκρουσιακή ιστορία της αριστεράς.
Η άρνηση της βίας δίχως σύγκρουση, αλλά και δίχως ανταγωνισμό με τις κυρίαρχες δυνάμεις που επιδιώκουν την βία ( δολοφονία Αλέξη, καταστολή διαδηλώσεων, δολοφονική απόπειρα στην μετανάστρια συνδικαλίστρια Κούνεβα, μαζική ανεργία, φτώχεια...), είναι κατανοητή αλλά δεν ανήκει σε καμιά αριστερά. Ακόμα και ο Gandhi είχε επιλέξει την σύγκρουση, λέγοντας ότι μεταξύ δειλίας και βίας επιλέγουμε την βία και οδηγούνταν στις φυλακές και στα νοσοκομεία χιλιάδες οπαδοί του αντιαποικιοκρατικού αγώνα και της μη βίας.
Στην δική μας περίπτωση δε πήραμε μόνο διαζύγιο από την συγκρουσιακή ιστορία της αριστεράς και των κινημάτων αλλά ειπώθηκαν και ανιστόρητα ψέματα συκοφαντώντας τις πρακτικές που υιοθετήθηκαν όχι μόνο στις προηγούμενες δεκαετίες αλλά και την πρόσφατη δική μας ιστορία στους δρόμους της Ευρώπης και του Μαρμαρά συμβάλλοντας στην παγκόσμια αντίσταση.
Είναι σεβαστή η πολιτική-κοινωνική στάση της μη-βίας, εξάλλου μαζί τους σπάσαμε την σύνοδο του Δ.Ν.Τ στην Πράγα, αλλά είναι άλλο πράγμα από τις ιδεολογικές ασάφειες περί πασιφισμού των στελεχών, που απαξιώνουν την ιστορία μας και παραγράφοντάς την προσπαθούν να την ξαναγράψουν, όπως τους βολεύει.
Είναι πολιτικά και ιδεολογικά επικίνδυνο να λέμε ότι θα αγωνιστούμε ενάντια στον καπιταλισμό, στον νεοφιλελευθερισμό, τις ιδιωτικοποιήσεις, τον πόλεμο, την καταπάτηση του δημόσιου χώρου, την καταστροφή του περιβάλλοντος από τις εταιρίες και το κράτος και δε θα συναντήσουμε την βία του κράτους.
Είναι πολιτικά και ιδεολογικά επικίνδυνο να απαιτούμε από τους ανθρώπους 'χωρίς φωνή', χωρίς συλλογικότητα, που ζούνε χωρίς δικαιώματα, δίχως δουλειά και μέσα στην φτώχεια να εκφράζονται όπως τα στελέχη μας που έχουν φωνή στη βουλή και στα μμε, έχουν συλλογικότητα, σταθερή δουλειά στο κράτος ή στο κόμμα, δίχως δηλαδή το πραγματικό πρόσωπο της εργοδοσίας, με μηνιαίο μισθό πάνω από 1200 ευρώ, με σπίτι, αυτοκίνητο, διακοπές χειμώνα καλοκαίρι και άλλα πολλά προνόμια.
Είναι ανεπίτρεπτο να μη βλέπουμε ότι τα λαϊκά κινήματα συμπεριφέρονται ανάλογα της πίεσης που έχει η κατάσταση, ανάλογα της βίας που ασκεί το κράτος. Τα λαϊκά κινήματα δεν ασκούν βία, αλλά άμυνα και συγκρούονται με τις πολιτικές του κράτους και όταν το απαιτεί η κατάσταση και με τους μηχανισμούς του κράτους.
Το ζήτημα της βίας μπαίνει τεχνηέντως, από τους καθεστωτικούς δημοσιογράφους και τους βουλευτές, ως πρόβλημα συμπεριφοράς από την αριστερά και τα κινήματα και σκοπό έχουν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο και να έχουν σε ομηρία την αριστερά. Η βία ανήκει στο κράτος και το κεφάλαιο ως επιλογή, ως βασικό στοιχείο της ύπαρξης και της αναπαραγωγής τους όπως λένε και οι πρόγονοί μας Μαρξ, Ενγκελς, Λένιν, Ρόζα, Λούκατς...
Σε εμάς ανήκει η αντίσταση, η ρήξη, η ανατροπή, η λαϊκή αντί-βία, ο ανταγωνισμός, τα οδοφράγματα, οι απεργίες, οι καταλήψεις, οι συνελεύσεις, η αλληλεγγύη, η αυτοοργάνωση, η δημοκρατία, ο πολιτισμός, ακόμα και όταν παλεύουμε για αστικά δικαιώματα, για μεταρρυθμίσεις και μετασχηματισμούς.
Η ιστορία μας διδάσκει ότι ακόμα και όταν τα κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα, που ήταν πιστά στην εντολή του Στάλιν για ειρηνικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό*, αρνήθηκαν να πάρουν το δρόμο της ένοπλης αντίστασης ή εξέγερσης, υπήρξαν λαϊκά τμήματα που ανέλαβαν το έργο της ένοπλης αντιπαράθεσης και κέρδισαν.
Έχει γίνει αξιολύπητη η εικόνα της αριστεράς, να δίνει από την τηλεόραση την μάχη της νομιμοφροσύνης, σε αυτούς μάλιστα που ευθύνονται για τον ασύμμετρο πλουτισμό, τα σκάνδαλα με την δημόσια περιουσία, το πλιάτσικο των τραπεζιτών και των χρηματιστών.
Τηλεοπτικά είναι τόσο αξιολύπητη η εικόνα μας που αντί της εκλογικής συμπάθειας που επιδιώκουν τα 't.v.-στελέχη' μας, οδηγούμαστε στην κοινωνική αντιπάθεια και αναξιοπιστία. Τι χρησιμότητα μπορεί να προσφέρει στα φτωχά λαϊκά στρώματα η αριστερά όταν δείχνει τόσο φοβισμένη και ανίκανη να υπερασπιστεί τα πεπραγμένα, παραγράφοντας την ιστορία και εκλιπαρώντας για μερτικό στην εξουσία;
Είναι αντιδημοκρατικό και πραξικοπηματικό μια χούφτα στελέχη να βγαίνουν στα μμε και να δείχνουν στον κόσμο, το δικό τους πρόσωπο ως το πρόσωπο όλης της αριστεράς. Αν δεν έχουν την ιδεολογική και ηθική επάρκεια ας μη βγαίνουν στα μμε.
Καρανίκας Νίκος
*Φερνάντο Κλαουντιν 'ευρωκομουνισμός και σοσιαλισμός'
υ.γ
...η βία παίζει κι έναν άλλο ρόλο στην Ιστορία, έναν επαναστατικό προοδευτικό ρόλο, είναι η μαμμή που από κάθε παλιά κοινωνία ξεγεννά μια καινούργια, αποτελεί το όργανο με το οποίο επιβάλλεται η κοινωνική εξέλιξη και σπάει τις αποστεωμένες, τις νεκρές πολιτικές μορφές... Φρ. Ενγκελς
http://www.syriza.gr/arthra-parembaseis/bia-kai-aristera/?searchterm=ΡΟΖΑ
Καρανίκας Νίκος
Το τελευταίο διάστημα γίνεται προσπάθεια να εμφανιστεί η αριστερά και ιδίως ο σύριζα ως κάτι άλλο από αυτό που ήταν και έγινε στις μέρες της εξέγερσης. Από την πλευρά του συστήματος μας παρουσιάζουν ως ένα μπλοκ με μασκοφόρους που έσπαζαν και ρήμαζαν τα καταστήματα της αγοράς, ενώ από την άλλη πλευρά τα περισσότερα στελέχη του σύριζα (στην tv) μας παρουσιάζουν, σχεδόν ως ξένο σώμα από την εξέγερση και πως τάχα, βρεθήκαμε εκεί από μια φιλανθρωπική οπτική, για να διαμαρτυρηθούμε για έναν ξαφνικό θάνατο, μακρυά από το κοινωνικό-οικονομικό-πολιτικό αίτιο, δίχως να εκφράζουμε κάποια απαίτηση, έτσι απλά και διακριτικά με πανό και σημαίες.
Μας παρουσιάζουν να καταγόμαστε από τον Gandhi, τον Luther King, τον πασιφισμό, ότι είμαστε γέννημα θρέμμα κάποιων ευρωπαϊκών και ειρηνικά λουλουδόστρωτων λεωφορειόδρομων της δημοκρατίας, και μακρυά από συγκρούσεις, εξεγέρσεις και επαναστάσεις.
Η αδυναμία αυτών των στελεχών στα μμε, να υπερασπιστούν ιδεολογικά αυτό που κάναμε από την πρώτη μέρα της εξέγερσης στους δρόμους, είναι πλέον ένα ενοχλητικό συμβάν και δυσάρεστο θέαμα στην ΤV, διότι μας προσβάλουν και μας καθιστούν αναξιόπιστους και αναξιόπιστες απέναντι στον κόσμο που εξεγέρθηκε αλλά και τον κόσμο που θα ήθελε αλλά δίστασε ή δε μπόρεσε να βρεθεί στους δρόμους.
Αυτά τα στελέχη δεν κατάφεραν να υπερασπιστούν την δίχως ενοχή συμμετοχή μας ως πραγματικό μέρος της εξέγερσης, το συμβάδισμα με τον εξεγερμένο κόσμο που είχε δίκιο αλλά εκφράστηκε άκομψα και πολιτικά 'πρωτόγονα', σπάζοντας και καίγοντας αστυνομικά τμήματα, τράπεζες και φιρμάτα μαγαζιά
Δεν κατάφεραν στις T.V. να υπερασπιστούν ότι είμασταν εντός αυτής της μάζας αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο και προπαντός δίχως διάθεση και δυνατότητα για χειραγώγηση , καθοδήγηση και καταστολή των εξεγερμένων (που δεν ήταν μόνο μαθητές και μαθήτριες).
Δεν κατάφεραν να υπερασπιστούν το δίκιο των συμβολισμών, την σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής, την αντοχή μας στη βία της αστυνομίας και την αλληλεγγύη μας στον ξυλοδαρμένο κόσμο.
Όλη η αριστερά εκτός από το κκε, συμμετείχε στην εξέγερση με τον δικό της τρόπο αλλά συμμετείχε και δεν την έκανε σε άλλους δρόμους, ούτε στον καναπέ.
Είναι πράγματι δύσκολο να αντιμετωπιστούν οι πιέσεις του συστήματος να μας εντάξει στο αστικό μπλοκ διαχείρισης της κρίσης. Όμως άλλο είναι η δυσκολία και άλλο η παράδοσή μας στην ηθική των υπαίτιων της κοινωνικής κατάστασης που οδήγησε στην εξέγερση του Δεκέμβρη.
Από την άλλη όμως είναι δύσκολο και από πλευρά μας, να αποδεχτούμε αδιαμαρτύρητα την ιδεολογική δεξιά παρέκκλιση από τα 'στελέχη' μας, κυρίως στην t.v., που μας έβαλαν σε απολογητικό ρόλο, ξεχνώντας την βια του κράτος και καλώντας μας να ξεχάσουμε την συγκρουσιακή ιστορία της αριστεράς.
Η άρνηση της βίας δίχως σύγκρουση, αλλά και δίχως ανταγωνισμό με τις κυρίαρχες δυνάμεις που επιδιώκουν την βία ( δολοφονία Αλέξη, καταστολή διαδηλώσεων, δολοφονική απόπειρα στην μετανάστρια συνδικαλίστρια Κούνεβα, μαζική ανεργία, φτώχεια...), είναι κατανοητή αλλά δεν ανήκει σε καμιά αριστερά. Ακόμα και ο Gandhi είχε επιλέξει την σύγκρουση, λέγοντας ότι μεταξύ δειλίας και βίας επιλέγουμε την βία και οδηγούνταν στις φυλακές και στα νοσοκομεία χιλιάδες οπαδοί του αντιαποικιοκρατικού αγώνα και της μη βίας.
Στην δική μας περίπτωση δε πήραμε μόνο διαζύγιο από την συγκρουσιακή ιστορία της αριστεράς και των κινημάτων αλλά ειπώθηκαν και ανιστόρητα ψέματα συκοφαντώντας τις πρακτικές που υιοθετήθηκαν όχι μόνο στις προηγούμενες δεκαετίες αλλά και την πρόσφατη δική μας ιστορία στους δρόμους της Ευρώπης και του Μαρμαρά συμβάλλοντας στην παγκόσμια αντίσταση.
Είναι σεβαστή η πολιτική-κοινωνική στάση της μη-βίας, εξάλλου μαζί τους σπάσαμε την σύνοδο του Δ.Ν.Τ στην Πράγα, αλλά είναι άλλο πράγμα από τις ιδεολογικές ασάφειες περί πασιφισμού των στελεχών, που απαξιώνουν την ιστορία μας και παραγράφοντάς την προσπαθούν να την ξαναγράψουν, όπως τους βολεύει.
Είναι πολιτικά και ιδεολογικά επικίνδυνο να λέμε ότι θα αγωνιστούμε ενάντια στον καπιταλισμό, στον νεοφιλελευθερισμό, τις ιδιωτικοποιήσεις, τον πόλεμο, την καταπάτηση του δημόσιου χώρου, την καταστροφή του περιβάλλοντος από τις εταιρίες και το κράτος και δε θα συναντήσουμε την βία του κράτους.
Είναι πολιτικά και ιδεολογικά επικίνδυνο να απαιτούμε από τους ανθρώπους 'χωρίς φωνή', χωρίς συλλογικότητα, που ζούνε χωρίς δικαιώματα, δίχως δουλειά και μέσα στην φτώχεια να εκφράζονται όπως τα στελέχη μας που έχουν φωνή στη βουλή και στα μμε, έχουν συλλογικότητα, σταθερή δουλειά στο κράτος ή στο κόμμα, δίχως δηλαδή το πραγματικό πρόσωπο της εργοδοσίας, με μηνιαίο μισθό πάνω από 1200 ευρώ, με σπίτι, αυτοκίνητο, διακοπές χειμώνα καλοκαίρι και άλλα πολλά προνόμια.
Είναι ανεπίτρεπτο να μη βλέπουμε ότι τα λαϊκά κινήματα συμπεριφέρονται ανάλογα της πίεσης που έχει η κατάσταση, ανάλογα της βίας που ασκεί το κράτος. Τα λαϊκά κινήματα δεν ασκούν βία, αλλά άμυνα και συγκρούονται με τις πολιτικές του κράτους και όταν το απαιτεί η κατάσταση και με τους μηχανισμούς του κράτους.
Το ζήτημα της βίας μπαίνει τεχνηέντως, από τους καθεστωτικούς δημοσιογράφους και τους βουλευτές, ως πρόβλημα συμπεριφοράς από την αριστερά και τα κινήματα και σκοπό έχουν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο και να έχουν σε ομηρία την αριστερά. Η βία ανήκει στο κράτος και το κεφάλαιο ως επιλογή, ως βασικό στοιχείο της ύπαρξης και της αναπαραγωγής τους όπως λένε και οι πρόγονοί μας Μαρξ, Ενγκελς, Λένιν, Ρόζα, Λούκατς...
Σε εμάς ανήκει η αντίσταση, η ρήξη, η ανατροπή, η λαϊκή αντί-βία, ο ανταγωνισμός, τα οδοφράγματα, οι απεργίες, οι καταλήψεις, οι συνελεύσεις, η αλληλεγγύη, η αυτοοργάνωση, η δημοκρατία, ο πολιτισμός, ακόμα και όταν παλεύουμε για αστικά δικαιώματα, για μεταρρυθμίσεις και μετασχηματισμούς.
Η ιστορία μας διδάσκει ότι ακόμα και όταν τα κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα, που ήταν πιστά στην εντολή του Στάλιν για ειρηνικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό*, αρνήθηκαν να πάρουν το δρόμο της ένοπλης αντίστασης ή εξέγερσης, υπήρξαν λαϊκά τμήματα που ανέλαβαν το έργο της ένοπλης αντιπαράθεσης και κέρδισαν.
Έχει γίνει αξιολύπητη η εικόνα της αριστεράς, να δίνει από την τηλεόραση την μάχη της νομιμοφροσύνης, σε αυτούς μάλιστα που ευθύνονται για τον ασύμμετρο πλουτισμό, τα σκάνδαλα με την δημόσια περιουσία, το πλιάτσικο των τραπεζιτών και των χρηματιστών.
Τηλεοπτικά είναι τόσο αξιολύπητη η εικόνα μας που αντί της εκλογικής συμπάθειας που επιδιώκουν τα 't.v.-στελέχη' μας, οδηγούμαστε στην κοινωνική αντιπάθεια και αναξιοπιστία. Τι χρησιμότητα μπορεί να προσφέρει στα φτωχά λαϊκά στρώματα η αριστερά όταν δείχνει τόσο φοβισμένη και ανίκανη να υπερασπιστεί τα πεπραγμένα, παραγράφοντας την ιστορία και εκλιπαρώντας για μερτικό στην εξουσία;
Είναι αντιδημοκρατικό και πραξικοπηματικό μια χούφτα στελέχη να βγαίνουν στα μμε και να δείχνουν στον κόσμο, το δικό τους πρόσωπο ως το πρόσωπο όλης της αριστεράς. Αν δεν έχουν την ιδεολογική και ηθική επάρκεια ας μη βγαίνουν στα μμε.
Καρανίκας Νίκος
*Φερνάντο Κλαουντιν 'ευρωκομουνισμός και σοσιαλισμός'
υ.γ
...η βία παίζει κι έναν άλλο ρόλο στην Ιστορία, έναν επαναστατικό προοδευτικό ρόλο, είναι η μαμμή που από κάθε παλιά κοινωνία ξεγεννά μια καινούργια, αποτελεί το όργανο με το οποίο επιβάλλεται η κοινωνική εξέλιξη και σπάει τις αποστεωμένες, τις νεκρές πολιτικές μορφές... Φρ. Ενγκελς
http://www.syriza.gr/arthra-parembaseis/bia-kai-aristera/?searchterm=ΡΟΖΑ
Η εξέγερση των νέων και το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ
Η εξέγερση των νέων και το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ
Βουρτσης Διονυσης, ανενταχτο μελος του ΣΥΡΙΖΑ από Πατρα
Ως ανενταχτο μελος του ΣΥΡΙΖΑ,πιστευω ότι η εξεγερση των νεων επιβαλλει στον ΣΥΡΙΖΑ να προβαλλει ως προγραμμα του στον κοσμο την μοναδικη εναλλακτικη λυση στην φρικη του καπιταλισμου:Τον σοσιαλισμο όπως τον περιεγραψαν στα εργα τους ο Μαρξ και ο Ενγκελς.Δηλαδη την κοινωνικοποιηση της γης,των τραπεζων και των μεγαλων επιχειρησεων.Η γη στους αγροτες,τα εργοστασια στους εργατες,όπως ελεγαν οι ηρωικοι μπολσεβικοι.
Σ’αυτά πρεπει να προστεθουν η παλη εναντια στον μεγαλυτερο εχθρο του ανθρωπινου ειδους αλλα και ολης της γης,του Αμερικανικου ιμπεριαλισμου,του ΝΑΤΟ και της αντιπυραυλικης ασπιδας του,που επιδιωκει ν’ανατιναξει την Ρωσσια και ολο τον πλανητη στον αερα.Εξω λοιπον το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ από την Ελλαδα.
Το ιδιο σημαντικη είναι η οικολογικη επιβιωση της Ελλαδας,που μπορει να επιτευχθει μονο με την πληρη κυριαρχια των δημοσιων μεταφορων σε σχεση με τις ιδιωτικες,την ριζικη μειωση των δρομων,της ασφαλτου και του τσιμεντου,την αναγεννηση των δασων,κ.λ.π.
Εχουμε ν’αντιμετωπισουμε ασυγκριτα πιο ισχυρους αντιπαλους:τους καπιταλιστες,το διεθνες κεφαλαιο,το ΝΑΤΟ, το στρατο, την αστυνομια,την κυβερνηση,τους φασιστες,το ΠΑΣΟΚ,το επισημο συνδικαλιστικο κινημα,τα ΜΜΕ και δυστυχως το ΚΚΕ που με επισημη αποφαση της κεντρικης επιτροπης του εξελιχθηκε σε κομμα προβοκατορα της νεολαιιστικης εξεγερσης,του ΣΥΡΙΖΑ και ολης της Αριστερας.Ειμαστε δυο ριζικα διαφορετικοι κοσμοι από τα κομματα αυτά.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πρεπει να παραμεινει συμμαχια αριστερων κομματων και ανενταχτων αριστερων και πρεπει να προτεινει συνεχως συνεργασια και συμμαχια σε όλα τα αριστερα κομματα και ολους τους ανενταχτους αριστερους,Ελληνες και μεταναστες που ζουν στην Ελλαδα.
Πρεπει να ιδρυθουν οργανωσεις του ΣΥΡΙΖΑ σε όλα τα εργοστασια και σε ολους τους χωρους εργασιας,σε όλα τα σχολεια και τις σχολες,σε ολους τους χωρους κατοικιας,με δικα τους γραφεια,οι οποιες να εχουν καθημερινη και συνεχη λειτουργια για να οργανωνουν τους κοινωνικους αγωνες.
Αλλα όπως ελεγε και ο Λενιν και οι πιο ωραιες ιδεες δεν αξιζουν τιποτα αν δεν μπορεις να τις υπερασπισεις.Η αστικη ταξη πανευκολα πεταει την <<δημοκρατικη>> μασκα που φοραει αν προκειται να υπερασπισει τα πλουτη της και στηριζει την πιο φριχτη δικτατορια εναντια σ’αυτους που την απειλουν.Εχουμε χρεος να θυμομαστε παντα το παραδειγμα της Χιλης,αλλα και τους ανταρτες του ΕΑΜ και του Δημοκρατικου Στρατου Ελλαδας,τον μεγαλο μας Αρη Βελουχιωτη,τον θρυλικο Τροτσκυ με τον Κοκκινο Στρατο του,την αγαπημενη μας Ροζα Λουξεμπουργκ,τον θρυλικο Σοβιετικο κατασκοπο Ριχαρντ Ζοργκε,τους μεγαλους μας φιλοσοφους Λουι Αλτουσερ,Νικο Πουλαντζα,Γκεοργκ Λουκατς,Ερνεστ Μαντελ,τον αγαπημενο μας Τσε Γκουεβαρα με τους Βολιβιανους του ανταρτες,τους Βιετναμεζους ανταρτες,τους Κολομβιανους ανταρτες,τους Παλαιστινιους ανταρτες, τους υπερασπιστες του Ρωσσικου κοινοβουλιου το 1993 που πολεμησαν με τα οπλα τον Γελτσινικο φασισμο,τους Σερβους που πολεμησαν το ΝΑΤΟικο φασισμο, για να υπερασπιστουμε όταν χρειαστει τις ιδεες μας και τους ιδιους τους εαυτους μας.
http://www.syriza.gr/arthra-parembaseis/i-eksegersi-ton-neon-kai-to-programma-toy-syriza/?searchterm=ΡΟΖΑ
ΟΠΩΣ ΒΛΕΠΕΤΕ ΚΑΠΟΙΟΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΒΙΑ...
Βουρτσης Διονυσης, ανενταχτο μελος του ΣΥΡΙΖΑ από Πατρα
Ως ανενταχτο μελος του ΣΥΡΙΖΑ,πιστευω ότι η εξεγερση των νεων επιβαλλει στον ΣΥΡΙΖΑ να προβαλλει ως προγραμμα του στον κοσμο την μοναδικη εναλλακτικη λυση στην φρικη του καπιταλισμου:Τον σοσιαλισμο όπως τον περιεγραψαν στα εργα τους ο Μαρξ και ο Ενγκελς.Δηλαδη την κοινωνικοποιηση της γης,των τραπεζων και των μεγαλων επιχειρησεων.Η γη στους αγροτες,τα εργοστασια στους εργατες,όπως ελεγαν οι ηρωικοι μπολσεβικοι.
Σ’αυτά πρεπει να προστεθουν η παλη εναντια στον μεγαλυτερο εχθρο του ανθρωπινου ειδους αλλα και ολης της γης,του Αμερικανικου ιμπεριαλισμου,του ΝΑΤΟ και της αντιπυραυλικης ασπιδας του,που επιδιωκει ν’ανατιναξει την Ρωσσια και ολο τον πλανητη στον αερα.Εξω λοιπον το ΝΑΤΟ και οι ΗΠΑ από την Ελλαδα.
Το ιδιο σημαντικη είναι η οικολογικη επιβιωση της Ελλαδας,που μπορει να επιτευχθει μονο με την πληρη κυριαρχια των δημοσιων μεταφορων σε σχεση με τις ιδιωτικες,την ριζικη μειωση των δρομων,της ασφαλτου και του τσιμεντου,την αναγεννηση των δασων,κ.λ.π.
Εχουμε ν’αντιμετωπισουμε ασυγκριτα πιο ισχυρους αντιπαλους:τους καπιταλιστες,το διεθνες κεφαλαιο,το ΝΑΤΟ, το στρατο, την αστυνομια,την κυβερνηση,τους φασιστες,το ΠΑΣΟΚ,το επισημο συνδικαλιστικο κινημα,τα ΜΜΕ και δυστυχως το ΚΚΕ που με επισημη αποφαση της κεντρικης επιτροπης του εξελιχθηκε σε κομμα προβοκατορα της νεολαιιστικης εξεγερσης,του ΣΥΡΙΖΑ και ολης της Αριστερας.Ειμαστε δυο ριζικα διαφορετικοι κοσμοι από τα κομματα αυτά.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πρεπει να παραμεινει συμμαχια αριστερων κομματων και ανενταχτων αριστερων και πρεπει να προτεινει συνεχως συνεργασια και συμμαχια σε όλα τα αριστερα κομματα και ολους τους ανενταχτους αριστερους,Ελληνες και μεταναστες που ζουν στην Ελλαδα.
Πρεπει να ιδρυθουν οργανωσεις του ΣΥΡΙΖΑ σε όλα τα εργοστασια και σε ολους τους χωρους εργασιας,σε όλα τα σχολεια και τις σχολες,σε ολους τους χωρους κατοικιας,με δικα τους γραφεια,οι οποιες να εχουν καθημερινη και συνεχη λειτουργια για να οργανωνουν τους κοινωνικους αγωνες.
Αλλα όπως ελεγε και ο Λενιν και οι πιο ωραιες ιδεες δεν αξιζουν τιποτα αν δεν μπορεις να τις υπερασπισεις.Η αστικη ταξη πανευκολα πεταει την <<δημοκρατικη>> μασκα που φοραει αν προκειται να υπερασπισει τα πλουτη της και στηριζει την πιο φριχτη δικτατορια εναντια σ’αυτους που την απειλουν.Εχουμε χρεος να θυμομαστε παντα το παραδειγμα της Χιλης,αλλα και τους ανταρτες του ΕΑΜ και του Δημοκρατικου Στρατου Ελλαδας,τον μεγαλο μας Αρη Βελουχιωτη,τον θρυλικο Τροτσκυ με τον Κοκκινο Στρατο του,την αγαπημενη μας Ροζα Λουξεμπουργκ,τον θρυλικο Σοβιετικο κατασκοπο Ριχαρντ Ζοργκε,τους μεγαλους μας φιλοσοφους Λουι Αλτουσερ,Νικο Πουλαντζα,Γκεοργκ Λουκατς,Ερνεστ Μαντελ,τον αγαπημενο μας Τσε Γκουεβαρα με τους Βολιβιανους του ανταρτες,τους Βιετναμεζους ανταρτες,τους Κολομβιανους ανταρτες,τους Παλαιστινιους ανταρτες, τους υπερασπιστες του Ρωσσικου κοινοβουλιου το 1993 που πολεμησαν με τα οπλα τον Γελτσινικο φασισμο,τους Σερβους που πολεμησαν το ΝΑΤΟικο φασισμο, για να υπερασπιστουμε όταν χρειαστει τις ιδεες μας και τους ιδιους τους εαυτους μας.
http://www.syriza.gr/arthra-parembaseis/i-eksegersi-ton-neon-kai-to-programma-toy-syriza/?searchterm=ΡΟΖΑ
ΟΠΩΣ ΒΛΕΠΕΤΕ ΚΑΠΟΙΟΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΒΙΑ...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
